لعنت به شما، اشک‏ برای پاک شدن نیست، باید جاری شود. باید تمام گونه‏ات را بدود تا از کنار لب‏های لرزانت بگذرد و آرام پائین بچکد. اشک‏هایم را پاک نکن.

اشک‏هایت را پاک می‏کنم، مهم نیست که اشک‏هایت برای عشق او باشد، چشم‏هایم را می‏بندم و آرزو می‏کنم تو را گریان نبینم.

امان از تورم، هزینه‏ی آزادی سال هفتاد و شش فقط یک برگ رای بود، ولی امروز به قیمت جان صدها انسان آزاده به دست نمی‏آید.

می‏روم، می‏رسم، تمام می‏شوم.

آنقدر که من خودم را کشتم، هیچکس من را نکشت.

انتقام بزرگی است، وقتی فکر می‏کند مال او هستم در حالی که متعلق به تو هستم.

تو احمدی‏نژاد زندگی من بودی، وقتی در چشم‏هایم نگاه می‏کردی و دروغ می‏گفتی.

برای آن روزهایی که تو به من خیانت کردی و من حتی به خاطره‏هایمان وفادار بودم.

قرار شد این یک راز باشد میان ما و خدا. تو رفتی و خدا مُرد، حالا من مانده‏ام و وسوسه گفتن آن راز.

لب‏هایت را که می‏بوسم، آسمان به رعد و برق چشم‏هایت حسودی می‏کند.

آی شازده کوچولو، تو که گل سرخ‏ات را این‏همه دوست داشتی، چرا گوسفند ‏خواستی که این‏گونه درون جعبه اسیر و اهلی بماند؟

شب‏ها روح از تنت جدا می‏شود، تنت جا می‏ماند در آغوش شوهرت و روحت پرواز می‏کند به رویای شبانه‏ی روح من.

و کدام زن باور دارد، پشت این سینه‏های ستبر مردانه، قلب کوچکی می‏تپد.

وای از نیمه‏شبی که بیدار ‏شوم، تو را بخواهم و خودم را در آغوش دیگری بیابم.

عشق تعریف ساده‏ای دارد، حسی که هرکسی فقط خودش آن را می‏فهمد.