بگذار بخوابم، خوب می دانم کابوس نبودنت با تلنگر آواز پرنده ای صبح تمام می شود.

تو هنوز نشسته ای پشت آن پنجره که سال هاست به جایش آپارتمان ساخته اند.

اشتباه آنجایی بود که فکر کردیم خدا عشق من و تو را می فهمد، بیا به شیطان سجده کنیم.

عشق ما همان صبحی تمام شد که به جای بوسه با صدای زنگ ساعت بیدار شدیم.

باد در موهایت، پرده ای میان چشم های ما.

زبان نگاه مرا هیچکس جز دل تو نمی فهمید، بیا، بیا که بی وجود تو من لال شده ام.

بگذار نام دیگری را صدا کند، من ارضاء می شوم حتی اگر او با خاطره ای از عشق دیگری راضی شود.

تو هرچه دوست داری بپوش، هر لباسی با تن عریان تو تضاد می سازد.

آخر یک روز می رسد که خورشید بی حضور تو غروب نمی کند.

تو، همین تویی که من این چنین میخواهمت، نرو، بیا، بمان.

وای به روزی که دل باران بگیرد.

دستم را بگیر، این قلب شکسته دیگر توان گرم کردن این دست های لرزان را ندارد.

یک حرف هایی هست که نباید گفت، یک حرف هایی هست که نباید شنید.

وقت هایی می رسد که عشق جواب نمی دهد، باید به زمان اعتماد کرد.

همه چیز از وقتی خراب شد که کار را به خدا سپردیم، در داستان عاشقی نباید از هیچکس دیگر انتظار فهمیدن داشت.

بخواب، بگذار دست های من تن تو را بکاود، من هنوز به قصه ی گنج های پنهان باور دارم.

دل نبند، دل را اگر ببندی وحشی می شود و یک روز بلاخره فرار می کند.