زندگی انسان‏ها مثل هم نیست. امّا خیلی هم متفاوت نیست. هر انسانی در زندگی شخصی‏اش چند ظرف مختلف دارد، درست خوانده‏اید ظرف، از همین ظرف‏هایی که در هر آشپزخانه‏ای پیدا می‏شود. انسان‏ها در زندگیشان چند ظرف مهم دارند مانند ظرف کار، ظرف شهرت، ظرف ثروت و البته ظرف عشق. ظرف‏های زیاد و مختلفی وجود دارد، بعضی همیشه مهم هستند مثل ظرف سلامت و بعضی در لحظات خاص اهمیت پیدا می‏کند مثل ظرف تحصیلات.
تا اینجا همه شبیه هم هستند امّا تفاوت‏ها آنجا آشکار می‏شود که مردها همه‏ی ظرف‏هایشان را می‏گذارند جلویشان و هر از گاهی سرشان به یکی از آنها گرم می‏شود. از یکی که خسته شدند می‏روند سراغ دیگری و این کار را آنقدر ادامه می‏دهند تا دوباره به اوّل راه برگردند، شیبه یک چرخه‏ی تمام نشدنی است.
امّا زن‏ها یکی دو ظرف خاص را انتخاب می‏کنند و وقتشان را مشغول بقیه نمی‏کنند، اینکه چه ظرف‏هایی را انتخاب می‏کنند البته به روحیاتشان بستگی دارد.
گروه سومی هم البته هست که کمیاب و دست نیافتنی هستند. گروهی که یا تمام ظرف‏های زندگیشان را می‏شکنند و خودشان را از هر قید و بندی رها می‏کنند و یا تمام ظرف‏هایشان را در هم می‏آمیزند و ظرف واحدی می‏آفرینند.
من جزء این گروه آخر هستم. من تمام ظرف‎‏های زندگیم را در هم آمیخته‏ام و از وجودم بر گل این کوزه‏ افزوده‏ام تا تنها ظرف دلم را بیافرینم. ظرف عشق من همه‏ی وجود من است. تمام هنرم را در آفرینشش به کار برده‏ام و تمام زندگیم را فدای پیدایشش کرده‏ام. نه غروری دارم و نه اعتباری.
ثروت و مقام ارزش نشستن در کنار عشقم را ندارد. هیچ‏کس این شیوه را نمی‏پسندد امّا چه کنم که عادت دارم بر نظراتم پافشاری کنم.
پ.ن: می‏خواهد؟