عزیزم فکر نمی‏کنی این روزها یه کوچولو حساس شدی؟ آخه اونی که سرم رو به‏خاطرش شکستی فقط یه مانکن مو قرمز، پشت ویترین مغازه بود!

خدا مهربان است، خدا بخشنده است، خدا قدرتمند است، خدا تواناست امّا نه صبر کنید خدا توانا نیست. خدا زمین و آسمان را آفرید، خدا فرشتگان و انسان را آفرید. گذشته و آینده را آفرید. خدا همه عالم خلقت را خلق کرد بی‏هیچ مشکلی، امّا لحظه‏ای رسید که درمانده شد و آن زمانی بود که تصمیم گرفت خدایی لایق عشق خود بیافریند. نتوانست و خدای دیگری خلق نشد.
همه را فریب داد که خدا یکیست، آری هست امّا نگفت که چرا یک خدا بیشتر نیست. هرگز نگفت که خدای بی‏عیب و مهربان چرا باید یکی باشد، چرا باید تنها بماند؟
انسان را که آفرید همه‏ی هنرش را به کار گرفت تا آنچه برای خود نتوانست انجام دهد به انسان ببخشد، آری خدا بخشنده است. پس عشق متبلور شد و قرار داد در قلب انسان چکیده‏ای از تمام وجود خویش را.
انسان عاشق شد و عشق ورزید.
پس خدا به چشم خود دید همه‏ی آنچه که سال‏ها آرزویش را داشت، تپش قلبی، قطره‏ی اشکی، لرزش دستی... پس حسادت کرد به آنچه مخلوق داشت و خالق با همه‏ی قدرت و جلالش از آن بی‏بهره بود. آری خدا حسود شد و عشق را هرگز سرانجام شیرین نداد.
این‏چنین شد که مجنون همه عمر در فراق لیلی بماند، فرهاد از غم شیرین جان سپرد. در هیچ کجای جهان افسانه‏ی عشقی نیست که به وصال رسیده باشد، سرانجام رومئو و ژولیت را که همه می‏دانیم.
خدا یکیست چون توانا نیست.
پ.ن: هرگز به درگاه پروردگار از برای عشق التماس نکن، که اگر بفهمد کسی را بی‎‏اندازه دوست داری او را از تو خواهد ستاند. اگر بپرسی که چرا گرفتی خواهد گفت: عشقی این‏چنین بزرگ و زیبا تنها لایق خدایی چون اوست. بشنو و اطاعت کن امّا هرگز باور مکن، آخر خدا مهربان امّا حسود است.

عزیزم اگر فلسطینی‏ها دو نفر مثل تو داشتند که با این دقت دمپایی پرتاب کنه، تا حالا کلک اسرائیل کنده شده بود!

وقتی هر شب خدا پنهانی بیاد به خوابت، امکان داره بدجوری وسوسه بشی که یه شب با تفنگ بخوابی.

گاه می‏اندیشم
خبر مرگ مرا با تو چه‏کس می‏گوید؟
آن زمان که خبر مرگ مرا
از کسی می‏شنوی، روی تو را
کاشکی می‏دیدم
شانه بالا زدنت را بی‏قید...
و تکان دادن دستت که مهم نیست زیاد...
و تکان دادن سر را که،
عجیب! عاقبت مرد؟
"حمید مصدق"
پ.ن: افسوس که مرگ من هم تو را آزار داد...

"ترس! انعكاس صدای ثانيه‏ها
در سكوت مبهم سلول مرگ نيست
ترس! پرسه زدن در ايستگاه متروك زندگی
در انتظار شنيدن سوت قطار مرگ نيست
ترس! اضطراب تپش قلب زنده‏ای
در حجم خالی گورستان سرد نيست
ترس! ديدن كركس در آسمان
از دريچه چشمان تشنه در بيابان نيست
ترس
فكر يك لحظه بی تو بودن
در ميان تك‏تك لحظه‏های با تو بودن است .“ پ.ن: سال‏هاست دفتر خاطراتم نوشته‏ای ندارد جز وحشت و ترس برای من که این‏چنین هر روز که می‏گذرد ساده تنها می‏مانم...
برای هر کدامشان صفحه‏ای جداگانه ساخته‏ام، شروعش با عکسی از آغاز دوران آشنایی‏مان و جمله‏ای در وصف عشق تازه پا گرفته‏مان است و پایانش با عکسی از او با لباس عروسی و بهترین آرزوهایم برای خوشبختی و سلامتش.

وقتی كمی دورتر تمامی جهان اينست، كه حوا به آدم سيب می‏دهد همين نزديكی هنوز تمامی گناه اينست، كه در آغوش تو آرام گيرم و بگويم چه خسته‏ام از شنيدن جنگل كه تبر تبر می‏ميرد. پ.ن: من آمده‏ام با همان عهد پیشین... فکر نمی‏کنم هرگز بتوانم او را فراموش کنم، دوّم خرداد برای من تنها یک خاطره‏ی ساده نبود، شاید گذرگاهی بود از دنیای بی‏خیالی‏های کودکی به جهان ماتم‏زده‏ی بزرگ‏ترها. * این جمله‏ی دکتر خاتمی عزیز رو خیلی دوست دارم: "قهرمان امروز همان دیکتاتور فرداست"، و او نمی‏خواست یک قهرمان باشد. ** وقتی میگن خرمشهر من یاد یه آدم می‏افتم، وقتی میگن خرمشهر آزاد شد من دلم برای نبودن یک نفر می‏گیره، وقتی میگن خرمشهر من به محمّد جهان‏آرا فکر می‏کنم. ***قدر این شهر را بدانید، این شهر یک مکان نیست، یک خاطره نیست. یک عقیده است، یک فرهنگ است. لبخند هر طلوعش، پرواز هر پرنده‏اش و قامت بلند هر نخلش حرفی دارد. شعری می‏خواند. عشقی را فریاد می‏کند...

پ.ن: به خدا من نبودم، من بی‏گناهم، هوا بس ناجوانمردانه مشکوکانه سرد است...

عزیزم نمی‏دونم چرا با اینکه من هر روز خودم رو کلی تقویت می‏کنم امّا هر شب که می‏گذره تو چاق‏تر میشی و من لاغرتر!

فکر کن بعد مدّت‏ها یه سوئیت جمع و جور و خوشکل پیدا کرده باشی، فکر کن شب‏ها خسته برسی خونه و یه راست بعد از دوش گرفتن، جیش بوس لالا بشی. تصور کن همین که چشم‏هات گرم شد و تنت شل شد و پادشاه اوّلی اومد به خوابت یه دفعه با صدای دلخراش الله‏اکبر گفتن یه زن بچسبی به سقف اتاق. تصور کن هر شب این سریال تکرار میشه.
حالا اگر بعد از کلی تحقیق و تفحّص متوّجه شدی همسایه‏ی دیوار به دیوارت که اتفاقا دکترای حوزوی هم داره به تازه‏گی مزدوج شده، چه حدسی میزنی؟
الف. این همسایه‏ی عزیز هر شب موفق به تولید کیک زرد و تکمیل چرخه‏ی سوخت اتمی میشن و همسر محترمه به شکرانه‏ی این اتفاق میمون تکبیر میگن.
ب. این دوست گرامی به همراه زنشون هر شب نماز جمعه میرن.
ج. این دوست گرامی و خانم محترم‏شون هر شب به سنت حسنه‏ی پیامبر مشغول‏اند.
د. تمام موارد بالا صحیح است.
پ.ن: به خدا همه رو برق می‏گیره من بیچاره رو مرحوم گراهام‏بل...

الهی به مردان در خانه‏ات به آن زن‏ ذلیلان فرزانه‏ات به آنانکه با امر روحی فداک نشینند و سبزی نمایند پاک به آنانکه از بیخ و بن زی‏ ذیند شب و روز با امر زن می‏زیند به آنانکه مرعوب مادر زنند ز اخلاق نیکوش دم می‏زنند به آن شیر مردان با پیش‏بند که در ظرف شستن به تاب و تبند به آنانکه در بچه‏داری تکند یلان عوض کردن پوشکند به آنانکه بی امر و اذن عیال نیاید در از جیبشان یک ریال به آنانکه با ذوق و شوق تمام به مادر زن خود می‎‏گویند مامان به آنانکه که دارند با افتخار نشان ایزو... نه زی‏زی نه هزار به آنانکه دامن رفوء می‏کنن ز بعد رفویش اتو می‏کنند به آنانکه درگیر سوزن نخند گرفتار پخت و پز و مطبخند به آن قرمه‏سبزی پزان قدر به آن مادران به ظاهر پدر الهی به آه دل زن ذلیل به آن اشک چشمان ممّد سیبیل که ما را به‏این عهد کن استوار از این زن ذلیلی نکن برکنار به زی‏زی جماعت نما لطف خاص نفرما از این یوغ ما را خلاص پ.ن: انشاالله خداوند حاجت همه‏ی حاجت‏مندان رو اجابت بفرماید، وسلام علیکم و رحمه‏الله و برکاته.

برای اینکه تصمیم بگیری کسی رو بکشی چند روز وقت لازم هست، برای اینکه نقشه‏ی قتلش رو بکشی چند ساعت بیشتر وقت احتیاج نداری و کشتنش فقط چند دقیقه زمان میبره.
پلیس در عرض چند ساعت دستگیرت میکنه، محاکمه‏ات چند ماهی بیشتر طول نمی‏کشه، حکم اعدامت رو در چند دقیقه اعلام و اجرا می‏کنند. چند ثانیه هم برای مردن کافیه.
يك ثانيه طول کشید تا دوستش داشته باشم، یک لحظه طول کشید تا عاشقش شدم. حالا چند ساله که او رفته و من آرزوی مرگ می‏کنم ولی هیچ خبری نیست، هیچ خبری...


پ.ن: هر کجا نام ترحم آمده ثمره‏اش آلوده‌گی و ناخالصی بوده است. به‌ خصوص آنجا که پای عشق در ميان بوده باشد. عشق توام با ترحم نمی‌شايست که عشق نام بگيرد، عشق ناب سراپا بی‌رحمی است.

تو به من تجاوز کردی، تو تنها دختری بودی که به قلب من تجاوز کردی. من نمی‏خواستم با تو باشم امّا تو احساس مرا دزدیدی، من دیگر چاره‏ای نداشتم.
بعد از تو من یک پسر روسپی بیش نیستم، آغوش تمام دختران دنیا را در جستجوی تو گشتم ولی هرگز نیافتمت. بعد از تو هیچ‏کس نتوانست به من تجاوز کند.

معبد سیاه در بلندای کوه سپید، خورشید طلایی در کناره‏ای از افق سرخ، تبر به دست کنار جایگاه،
...
از کوه بالا می روم.
از کوه بالا می آید.
همه‏ی دنیا در خواب است، حتی او.
فکر می کند که همه در خوابند حتی من.
از گوشه‏ی معبد نزدیکش می‏شوم.
از کنار دیوار نزدیکم می‏آید.
تبر را زیر لباسم پنهان کرده‏ام.
چقدر ناشیانه تبرش را پنهان کرده است.
و حالا در برابرش ایستاده‏ام.
مردانه در برابرم می‏ایستد.
مغرور نگاهش می‏کنم.
شرمگین نگاهم می‏کند.
کاش می‏دانست که چقدر دوستش داشتم.
کاش می‏دانست که می‏دانم، چقدر دوستم دارد.
تبر را لرزان در دستم می‏گیرم.
تبر را محکم در دست گرفته است.
دست‏دست می‏کنم تا شاید کسی پیدا شود و جلویم رو بگیرد.
دست‏دست می‏کند، زود باش شاید کسی سر زده بیاید و تو را ببیند!
تبر را بالای سرم می‏برم و چشمانم را می‏بندم.
تبر را بالای سرش می‏برد، امّا چرا چشمانش را بسته؟
می‏دانم که شبیهِ ابلیس شده‏ام.
‏ببین، شبیه فرشت‏ها شده‏ای.
وحشیانه ضربه می‏زنم.
با همه‏ی احساسش ضربه می‏زند.
نابودش می‏کنم.
متوّلدم می‏کند.
با همه‏ی وجود گریه می‏کنم.
از اعماق قلبم لبخند می‏زنم.
جلوی پایم افتاده است.
جلوی پایش افتاده‏ام.
اون پائین چه ضعیف و ناتوان به نظر می‏آید.
اون بالا چه زیبا با وقار به نظر میرسی.
مغرورانه از کوه دور می‏شوم.
معصومانه از کوه دور می‏شود.
از او متنفرم.
عاشقانه دوستش دارم.
فریاد میزنم: من بت بزرگ را شکستم.
جواب می‏دهم: این بهترین پرستش تو بود.
...
مردم شهر در گوش هم نجوا می‏کنند، او خدایش را کشت.
باران بر پیکر شکسته‏ام می‏بارد و من در وجودش دوباره زنده می‏شوم.


پ.ن: چهار روز مطرود بسته بود، انگار یه گوشه از وجودم رفته بود.
* بعضی وقت‏ها نوشته‏ای رو در آرشیو وبلاگم پیدا می‏کنم که تازه مونده. شاید تکراری باشه امّا هنوز دوستش دارم.

تو در یك روز بهاری می‏آیی و همه زندگی‏ات را تمام می‏كنی، می‏آیی تا در یك روز بهاری بمیری و نمی‏دانی زیر باران مردن چه لذتی دارد.
خیس مردن مثل خیس به دنیا آمدن است.
تو از این دو، اوّل دوّمی را تجربه می‏كنی. امّا هنوز خیلی مانده است تا بیایی. اوّل باید دید از میان این همه آدم چه كسی زودتر عاشق می‏شود.
حالا باید منتظر بود، منتظر باز شدن یك پنجره و سرك كشیدن یك دختر كه موهایش را مثل دختركان قصه‏های مادر بزرگ‏ها بافته است و توری نازكی به رنگ ماه روی موهایش انداخته است، حالا باید دید به كجا و به چه كسی نگاه می كند.
كسی از پیاده‏روی روبرو می‏گذرد، كسی كه از ترس و عشق دست و پایش را گم كرده است. جوانی كه برای یك لحظه می‏ایستد و ورق‏های سپیدی را كه زیر بغل گرفته است به عمد روی زمین می‏ریزد تا بعد به اندازه برداشتن ده برگ، سرش را بالا بیاورد و به دخترک نگاه كوچکی کند و هر بار كه به آخرین کاغذ می‏رسد، آرزو می‏کند كه كاش تمام ورق‏های دنیا اینجا بود و تصمیم می‏گیرد که دفعه‏ی بعد ورق‏های بیشتری با خودش بیاورد. و همین کار را می‏کند، دفعه‏ی بعد آنقدر کاغذ با خودش می‏آورد و روی زمین می‏ریزد که همه‏ی دختران همسایه حسودی می‏کنند.
اتومبیلی می‏آید و او را، یعنی تو را با خودش می‏برد، تو را با تمام كاغذهای سپیدت به جایی می‏برد كه دیگر هرگز بر نمی‏گردی.
آن‏وقت دختر كنار پنجره، با همان موهای قدیمی‏اش كه به شیوه‏ی دختران قصه‏های مادر بزرگ‏ها بافته شده، كنار پنجره گریه می‏كند، می‏رود و هر بار كه برمی‏گردد، به خیابان نگاه می‏كند و باز گریه می‏كند.
دخترهای همسایه با هم پچ‏پچ می‏كنند و از اینكه دختر كنار پنجره را آزار می‏دهند، لذت وحشتناكی می‏برند...
دختران همسایه اما هرگز عاشق نمی‏شوند، نه اینکه نخواهند عاشق بشوند. دختران همسایه هم دوست دارند که روزی عاشق کسی شوند که با ورق‏های زیادی از راه برسد و ورق‏هایش را روی پیاده‏رو بریزد. امّا آنها نمی‏توانند که عاشق بشوند، می‏خواهند امّا نمی‏توانند و این بزرگ‏ترین عذاب دنیاست.
دخترک هر بار که به کنار پنجره می‏آید لاغرتر و ضعیف‏تر می‏شود و هر بار موهایش بیشتر می‏ریزد.
دختركان همسایه دیگر یادشان می‏رود که روزی جوان بوده‏اند و دلشان می‏خواسته عاشق بشوند، حتّی یادشان می‏رود كه حالا دیگر پیر شده‏اند.
از امروز صبح كه اولین برگ از شاخه درخت جدا شد و روی طاقچه‏ی پنجره افتاد، هیچ یك از پنجره‏ها باز نشد و دختر كنار پنجره هرگز نیامد. از آن روز به بعد كسی او را ندید.
سال‏ها بعد كه دیگر شهر كاملا عوض شده بود و حتی خیابان‏ها و خانه‏های آن مبدل به میدانی بزرگ شده بود، كنار دشتِ زباله‏های شهر، خیلی دورتر از آپارتمان‏ها و برج‏ها، خیلی دورتر از آدم‏ها و چراغ‏ها، یعنی آن تهِ‏ته، دو نفر را دیده بودند كه سرشان اصلا مو نداشت و لباس‏های‏شان بلند و یكدست بود. کسانی که معلوم نبود كه بودند، آنجا چه می‏كردند و از كجا آمده بودند.
بعدها، یعنی سال‏ها بعد از آن كه شهر بزرگ شده بود، یک رفتگر متوّجه آنها شده بود، یكی از آن دو نفر كه سرش مو نداشت، زن بود و دیگری مردی بود كه زیر بغلش پر از ورق‏های سپید بود، ورق‏هایی که در ساعتی معین، آنها را روی زمین می‏ریخت و وقتی یكی‏یكی آنها را جمع می‏كرد به چشم‏های سبز و خیس آن زن بی‏مو نگاه می‏كرد، آنقدر كه چشم‏های هر دو آنها خیس‏خیس می‏شد.
همان رفتگر بعدها در جایی گفته بود كه سال‏ها پیش در اوایل بهار تهِ‏ته دشت زباله‏ها، در یك خانه كاهگلی كوچك، یک بچه به دنیا آمده بود، بچه‏ای که مو نداشت.
شاید این كودك تو باشی، تویی كه یك روز در بهار می‏آیی و همه زندگی‏ات را تمام می‏كنی. می‏آیی تا در یك روز بهاری بمیری، تا در یك روز بارانی بمیری.
شاید، از اینكه باید زیر باران بمیری بترسی، اما نمی‏دانی زیر باران مردن چه لذتی دارد. خیس مردن مثل خیس به دنیا آمدن است...

گفتمش: دل می‏خری، پرسيد چند؟ گفتمش: دل مال تو، تنها بخند. خنده کرد و دل ز دستانم ربود تا به خود باز آمدم او رفته بود دل ز دستش روی خاک افتاده بود جای پايش روی دل جا مانده بود.
پ.ن: یک دختر دوست‏پسرش رو به هزار دلیل دوست داره، یک پسر هزار تا دوست‏دخترش رو به یک دلیل دوست داره.
* خلاصه‏ی نامه‏ی دکتر احمدی‏نژاد به جرج دبلیو بوش: آقای رئیس‏جمهور من از این بی‏عدالتی شما رنجورم، آخر چرا فقط خوشکل‏ها باید برقصند؟

آلمانی‏ها یه ضرب‏المثل دارن که میگه: از اون کسی که خیلی دوستش داری ساده دست نکش، چون شاید هرگز دیگه نتونی هیچ‏کس رو در دنیا به اون اندازه دوست داشته باشی و از اون کسی که خیلی دوست داره ساده نگذر، چون شاید هرگز در دنیا کسی رو پیدا نکنی که اینطور دوست داشته باشه.
پ.ن: بین کسی که عاشقانه دوستم داره و کسی که عاشقانه دوستش دارم، انتخاب کردن ممکن هست؟

عزیزم خیلی خوشحالم، هر روز که از آشنایی‏مون می‏گذره تو شاداب‏تر و تپل‏تر میشی امّا یواش‏یواش شب‎‏ها تحمّل وزنت برای من سخت و سخت‏تر میشه.

نتیجه‏ی زحمات و تحقیقات چند ماهه‏ی من بلاخره جواب داد و حالا من با اطمینان اعلام می‏کنم که تمام این ماجرای انرژی هسته‏ای تلاش مذبوحانه‏ای برای گمراه کردن اذهان مردم شهیدپرور ایران اسلامی از گیتار شماعی‏زاده بوده است.
پ.ن: حالا اندی یه غلطی کرد یه حرفی زد شماها چرا بی‏کارید از صبح تا شب نشستید رقصیدن من رو تماشا می‏کنید!

اگر ببینید، یه گربه سفید خوشکل که با همه گربه‏های نر محل آشنایی طولانی داره، نصف کوچه رو قرق کرده تا دو تا قمری گردن سرخ با خیال راحت رو تخم‏هاشون بشینن، چی می‏گید؟

پ.ن: شرمنده که وقت نمی‏کنم به همه‏ی دوستان سر بزنم، از وقتی اندی خواهش کرده همه خوشکل‏ها برقصن، دیگه وقت کافی ندارم...

تو میگی: آخرین اثر اسپیلبرگ رو دیدی؟
من فقط نگاهت می‏کنم.
تو می‏پرسی: کتاب‏های آلبا دسس‏پدس رو خوندی؟
من فقط نگاهت می‏کنم.
تو میگی: از مکتب امپرسیونیسم خوشت میاد؟
من فقط نگاهت می‏کنم.
تو می‏پرسی: از تاثیر رنسانس بر آثار اسپینوزا اطلاعی داری؟
من فقط نگاهت می‏کنم.
تو میگی: بالت دریاچه‏ی قو رو بیشتر دوست داری یا زیبای خفته؟
من فقط نگاهت می‏کنم.
تو می‏پرسی: اصلا چایکوفسکی رو می‏شناسی؟
من فقط نگاهت می‏کنم.
تو میگی: اون تابلوی روی دیوار اتاق کپی گورنیکای پیکاسو نیست؟
من فقط نگاهت می‏کنم.
تو می‏پرسی: به‏نظرت قهرمان این فصل شامپیون لیگ کدوم تیمه؟
من فقط نگاهت می‏کنم.
تو خسته میشی و عاقبت دست یکی دیگه رو می‏گیری و میری.
امّا من فقط نگاهت می‏کنم.
ساعت‏ها، روزها و سال‏ها می‏گذره.
و من به این فکر می‏کنم که چرا هیچ‏کس نمی‏تونه نگاه من رو بشنوه.

روایت شده که چون ایرانیان در جنگ قادسیه از لشکر عرب شکست خوردند و یزدگرد پادشاه ساسانی از کشته شدن رستم فرخزاد سردار سپاهش آگاه شد، در ایوان کاخ مدائن ایستاد و چنین گفت: "هان ای ایوان، شاهد باش، من هم اکنون از تو روی برمی‏گردانم تا آنگاه که با مردی از نسل فرزندانم که هنوز زمان ظهور وی نزدیک نشده و وقت آمدن او فرا نرسیده، به سویت باز گردیم.
سلیمان دیلمی گفت: چون به‏خدمت حضرت امام صادق رسیدم، عرض کردم منظور یزدگرد چه بوده است؟
فرمود: منظور او مهدی قائم موعود است، کسی که فرزند دختری پادشاه ایران است.
پ.ن: منبع، کتاب "مقتضب الاثر، ص 40"
* سوشیانس به زبان زردشتی یعنی نجات‏دهنده.
** خودتون قضاوت کنید، یزدگرد کافر (از نظر دین مبین اسلام) و باقی ماجرا...

یادته گفتم: می‏ترسم از دست بدمت.
یادمه گفتی: نترس، از هرچی بترسی سرت میاد.
یادته، من دیگه نترسیدم امّا تو رو از دست دارم.

تو با سرعت از کنارم می‏گذری و آب کوچه رو می‏پاشی رو صورتم، بابا هر روز می‏پرسه پس کی ماشینت رو تحویل می‏گیری، من امّا نمی‏دونم چطور سند ماشین رو به‏نامت کنم که نفهمی این جایزه‏ی بانک نیست.

پ.ن: سند عشق تو را با خون امضاء کرده بودم، حالا که عهد شکستی چه کنم؟

کار هر شب من شده زل زدن به پنجره‏ی اتاق دخترک همسایه، اتاقی که هر شب مهمون داره. پسر ساعت ده میاد و نیمه‏شب میره. همه‏ی این شب‏ها اون دخترک می‏خوابه، اون پسره می‏خوابه، تو هم بی‏خبر از همه‏چیز خوابیدی، ولی من تا صبح بیدارم و اشک می‏ریزم.
با اینکه با دروغ‏هات زندگیم رو نابود کردی، با اینکه قلبم رو شکستی و رفتی امّا دلم برات می‏سوزه که نمی‏دونی نامزدت، پسری که به‏خاطرش من رو رها کردی و رفتی، هرشب رو پیش دختر همسایه‏ صبح میکنه.