دیدی فرهاد را وقتی به شیرین نرسید، قلبش از سنگ شد؟
ديدی گل نيلوفری را که به دريا راهش ندادند، به مرداب روييد؟
دیدی پیامبری را که وقتی مردم تکذیبش کردند، فرعون شد؟
دیدی خنجری را که به سینه‏ی دشمن نرسید، بر پشت دوست نشست؟
دیدی فرشته‏ای که سجده نکرد، شیطان شد؟
دیدی خدا را وقتی عاشق شد، به عشقش نرسید، گریه ‏کرد؟

دنیای غریبیست نازنین، دنیای مردان نامرد و زنان مرد...

وقتی که عشق و روح عاشقان مجنون را در مسلخ هوس گردن می‏زنند ای مهربان عاشق، کجا بودی؟ آوازهای شرقی تو دیگر این زخم‏های کهنه و این رنج سالیان سیاه را درمان نمی‏کند... اینک زمان، زمان بی‏عشقی و فصل عشق‏های دروغین است، ای سوگوار حرمت مجنون، بگذار بگذریم. پ.ن: کاش عشق هم قیمتی داشت تا می‏توانستم به ارزان‏ترین قیمت حراجش کنم...

و پسرک قصه‏ی من آنقدر تنها بود که هیچ‏کس را نداشت تا برایش بگوید چقدر تنهاست...

من رسم عاشقی با باد صبا گفته بودم و نمی‏دانستم که باد حتی به آرش کمانگیر وفادار نماند.

هزار قاصدک سفید برایت گرفته‏ام و هزار بار قصه‏ی عشق برایشان خوانده‏ام، امّا نمی‏دانم تو زبان قاصدک‏ها را می‏دانی؟

در این بیداد مدرنیزم هیچ‏کسی نیست که زبان منسوخ شده‏ی چشمان مرا بداند.

هر کجا نام ترحم آمده ثمره‏اش آلوده‌گی و ناخالصی بوده است. به‌ خصوص آن ‌جا که پای عشق در ميان بوده باشد. عشق توام با ترحم نمی‌شايست که عشق نام بگيرد، عشق ناب سراپا بی‌رحمی است.
پ.ن: شاید غرورم رو شکونده‏ باشی امّا هرگز نمی‏تونی شرافتم رو لکه‏دار کنی...

حرف خودبینی نیست اما به خدا من گریه‏ام می‏گیرد وقتی که دانشجوی ادبیات این کشور "احمد شاملو" را نمی‏شناسد.
حرف خودپسندی نیست اما من دلم می‏خواهد زمین دهان باز کند وقتی فوق‏لیسانس علوم سیاسی این مملکت "چه‏گوارا" را نمی‏شناسد.
من به مردن راضی می‏شوم وقتی دانشجوی کارگردانی "آل‏پاچینو" را نمی‏شناسد.
به خدا وقتی کسی نمی‏داند مصدق کیست، وقتی شریعتی را نمی‏شناسند، من دلم می‏خواهد از خجالت بمیرم...
پ.ن: پس در تمام زندگیشان جز خوردن و خوابیدن و... چه کار می‏کنند، چطور تغییرات سایز سینه‏های بیرتنی اسپیرز را از زمان تولدش دقیقا می‏دانند!
* آی آدم‏ها، به خدا کتاب خواندن، فیلم دیدن عیب نیست، تلف کردن وقت نیست...

اوّلین بارم نیست که گریه می‏کنم امّا اوّلین باریست که گریه آرامم نمی‏کند...

ای آزادی! چه زندان‏ها برایت کشیدم و چه زندان‏ها خواهم کشید. امّا خود را به استبداد نخواهم فروخت. "شریعتی" پ.ن: بیست و شش مهرماه ساعت یک بامداد...

در قمار زندگی عاقبت ما باختيم
بس که تک خال محبّت بر زمين انداختيم

خدا دستم را خوانده است، با اطمینان دستش را رو می‏کند همه‏ی ورق‏ها دست اوست، من هم دستم را رو می‏کنم، من یک آس دل بیشتر ندارم، بردن ...
پ.ن: بردن خدا هیچ لذتی ندارد.

دست من خالی خالیست ، امّا من بزرگ‏ترین بلوف زندگیم را در قمار با شیطان زده‏ام، می‏خواهم همه‏ی عشق را با همه‏ی مکرش تاخت بزنم.

و صبح که بیدار شوی در کنار بسته‏ی پولت، گل سرخی خواهد بود، تو هرگز عاشق نبوده‏ای و نمی‏دانی که گل سرخ نشانه‏ی عشق است. می‏دانم فاحشه‏ها وقت آزاد ندارند تا برایشان کتاب هدیه ببرم. نمی‏دانم فاحشه‏ها" بر باد رفته" می‏خوانند؟

My Birth Day

یک حمله‏ی انتهاری به روش سید حسن نصرالله و بروبچ حزب‏الله...
کیک تولد و کلی هدیه‏ی فرهنگی...
بیوگرافی کامل شخص بنده به همراه تصاویر متحرک، فیلم، عکس، به ده زبان زنده و مرده‏ی دنیا...
مقدار متنابهی بادکنک تف زده‏ی اصل...
پیش‏بینی نوسترآداموس و تولد دو پسر من به نام‏های اسدالله و میشل...
سونوگرافی کامل همسر بنده...
کیک خوشمزه (به من که هیچیش نرسید ) مزین به تصویر اولین زرافه‏ی شبیه‏سازی شده در ایران...
هدایای تولد شامل:
1. یک عدد آفتابه‏ی سبز سفری.
2. یک عدد ست کامل حمام ( لیف، شامپو، مو بر، تیغ و... )
3. دو بسته ... میوه‏ای با طعم زولبیا بامیه، یک بسته نوار بهداشتی اصل صورتی.
4. یک عدد داس.
5. یک جفت دمپایی اصل افغانی.
6. یک عدد تله موش.
7. یک عدد خمیر دندان پاوه.
8. یک بسته چاه باز کن.
9. یک عدد جغجغه.
10. کتاب حسنی و دوستان.
11. شلوار کارگری اصل با رنگ استتار بسیجی.
12. کلاه محافظ مهندسی عمران اصل سیدی!
13. یه چیزی واسه یبوست!
14. و کلی چیز دیگه...
15. و هدیه‏ی ویژه "اسمش رو نبر"
پ.ن: تولد من یک هفته دیگه است به خدا!
* با تشکر ویژه از چپ به راست: یاسر و اداره‏ی دخانیات، احسان و دلاک سر کوچه‏شون، پویان و بانو، پردیس و آقاشون، یلدا و ح.ک، ح.ک و یلدا، غزل و آقای سرمه‏ای پوش و خاکستری پوش و قرمز پوش و تمام عوامل ساخت فیلم ماتریکس، سیامک و اون آقای لباس شخصی همراهش، جیوانی فاکینگ کلاب، معلم نقاشی یاسر، کارگاه‏های کاردستی کمیته‏ی امداد، آدامس لیوایز، آشی سر سراه برق، کمیته‏ی کوه‏نوردی، بابای سیامک، آقای خاتمی، نیروگاه اتمی بوشهر، صنف کافی‏نت داران شیراز، ویندوز ویستا، کافی‏شاپ سون و قبیله، اهالی مهربان روستای معالی‏آباد و حومه، نیروی نیمه محترم انتظامی، برادران زحمت‏کش شهرداری به‏خصوص برادر احمدی‏نژاد، حوزه‏ی علمیه‏ بوداپست، علی پروین و تمام کسانی که به هر صورت ما را در ساخت این مجموعه یاری کردند.

وقتی که عشق باشد مهم نیست که تو معروف‏ترین فاحشه‏ی شهر باشی، اگر تو بخواهی دستت را خواهم گرفت و سفری را آغاز می‏کنیم که پایانی ندارد، من تو را با خود خواهم برد تا بیکران احساس.
و صبح که بیدار شوی در کنار بسته‏ی پولت، گل سرخی خواهد بود...

امان از وقتی که دلم هوای بوی تن تو را می‏کند، یادت می‏آید که اتاقمان پر از بوی تن تو می‏شد، آنقدر هوس‏انگیز که من مست می‏شدم در آغوش تو...

از كسی نمی‏پرسند چه هنگام می‏تواند خدانگهدار بگوید
از عادات انسانیش نمی‏پرسند
از خویشتنش نمی‏پرسند
زمانی به ناگاه باید با آن رودررو درآید
بپذیرد درد مرگ را
فرو ریختن را
وداع را
تا دیگر بار و دیگر بار بتواند كه برخیزد.

فرق کسی که عاشق بوده و کسی که هرگز عاشق نشده می‏دونی در چیه؟
اونی که عاشق نشده شاید در وجود عشق شک کنه امّا کسی که عاشق بوده هرگز در وجود عشق شک نمیکنه.

این نوشته هدیه‏ای از یک دوست است، کسی که واقعیت مرا می‏دید:
و عشق را دوست بدار…
گاه وقتی كه قلم در دست می‏گيری و قلم می‏زنی بی‏خيال از زمين و زمان و هر آنچه كه وجودش را بار سنگينی بر شانه‏های آرزويت احساس می‏كنی، سطور را پشت سر هم طی می‏كنی بی‏خيال از اينكه نيمی از دفتر زندگيت را پشت سر گذاشته‏ای و چه بسا آخرين برگ اين دفتر قطور را نقش می‏زنی. كمی به عقب‏تر برگرد، آری زمانی كه دور از هياهوی اين امواج طوفان‏زده چشم‏هايت را به روی دنيايی پر از وهم و خيال گشودی به اميدی كه شايد در اين جاده‏ی طولانی، غم و غصه‏ی برگ‏های زرد زير پای عابران را گوش كنی و درد دل‏های درختان پير دور از مردم را به جان بخری و سنگ صبوری باشی بی‏همدم تا نتوانی برگی از دفتر زندگيت را برای كسی بخوانی تا شايد لحظه‏ای طعم شيرين همزبانی را از برق نگاهش درك كنی، و پياپی از عشق دم می‏زنی كه تبلور ناب و پاک آن در وجودت تجلی يافته، حال آنكه جماعتی دو رو و بی‏مهر كه همگی قلبی از جنس سنگ دارند تو را احاطه كرده‏اند و تو تنها چشمانت را به روی تك افق روشن زنديت می‏گشايی و او كسی نيست جز همان سفر كرد ه‏ی ديرين و آن يار دلربا و شيرين.
چشم‏هايم را كه روی هم می‏گذارم و به ياد تو می‏افتم كه خود را در حصاری از تنهايی‏هايی های بی‏دليل گرفتار كرده‏ای و از عشقی دم می‏زنی كه تار و پود تو را در خود می‏سوزاند حال آنكه تو می‏توانی وجود عشق را در خود گم كنی و هم عشق را و هم او را "دوست داشته باشی" آری بدان و بگو كه "دوست داشتن عشق" از عشق برتر است و عشق را دوست بدار تا عاشقت شوند و دوست داشتن را سرلوحه‏ی عشق به زندگی قرار ده تا همه‏چيز و همه‏كس را به خاطر عشق او دوست داشته باشی چون تو همه را فقط در وجود او می‏بينی و اوست كه عاشق دوست داشتن توست.
23/7/83

خدا جون وقتی من رو نقاشی می‏کردی، زیبا نقاشیم کردی، ممنون. سالم نقاشیم کردی، ممنون. امّا آخه چرا تنها نقاشیم کردی؟

"من می‏نویسم پس هستم"
پ.ن: به یاد وبلاگ عزیزم...

آنگاه که خداوند آدم را آفرید هیچ‏کس به این مخلوق جدید سجده نکرد امّا وای از وقتی که حوا را آفرید، هیچ فرشته‏ای از سجده بلند نمی‏شد.