عاشقی شده مثل انتخاب واحد دانشگاه، اگه شانس داشته باشی و سر وقت برسی اون واحدی که دوست داری رو انتخاب میکنی.
امّا اگه دیر برسی دانشگاه اون واحدی که رو دستشون مونده و دلشون می‏خواد بهت غالب می‏کنن!

قبول نیست ری را بیا قدم هامان را تا یادگاری درخت شماره کنیم هر که پیشتر از باران به رویای چشمه رسید ... باران اگر آمد چشمهامان برای او "سید علی صالحی"
تو قسم خوردی که بدون من می‏میری. تو رفتی و من مردم و تو هنوز نیامدی...

دلم برای معصومیت کودکانه‏ام تنگ است.
دلم برای کودکی که شب عاشورا خواب حسین را می‏دید تنگ شده است.
دلم برای دلم تنگ است.


پ.ن: امروز جایی خواندم "خدا" در اصل "خودآی" بوده.
خودآی یعنی کسی که خودش می‏آید. تعبیر زیبائیست...

چه کنم؟
عشقت با شهوت‏های هوس‏آلودم پیوند خورده است، چه کنم؟
کاش می‏توانستم برایت توضیح دهم من تنها در اوج شهوت‏های گناه آلودم عاشق می‏شوم...

این روزا دلم بدجور هوای اون پسر مراکشی رو کرده بود که تو ایستگاه متروی خونه‏ام چنگ میزد. راستی چرا تو ایستگاه‏های متروی ایران هیچکس ساز نمیزنه؟

ای حلقه‏وار از کدام سو محصور می‏شود بالا فریضه‏های جنون پائین غریضه‏های خون

وقتی سه بار فال ورقت بیاد که در آینده رئیس‏جمهور میشی، ناخودآگاه کارت به دستشویی میکشه...
پ.ن: شعر از "یدالله رویایی"

نمی‏دانم، شاید رسم عاشقی را از یاد برده‏ام.
دیروز دخترک وقت رفتن با گریه گفت: تو نمی‏فهمی عشق یعنی چه، تو احساس نداری و من به این می‏اندیشیدم که روز رفتن تو به من گفتی: از ابراز هر لحظه‏ی عشق و احساسم خسته شده‏ای...

یک صحبت ساده دانشجوئی:
من: نظرتون راجع به این کتاب چیه؟
دانشجو سال سوم معماری (با لحن فلسفی استادانه): از کی هست، بگذارید ببینم. میش... میشل آن... میشل آنزززو؟ تا حالا اسمش رو نشنیدم!
من: نخیر "میکل آنژ"، این کتاب طرح‏های اولیه مجسمه‏های میکل آنژ هست.
دانشجو سال سوم معماری (با لحن تحقیر آمیز): عجب، این میکل آنژ "مجسمه‏ساز" بوده؟
من: خیر "مرده شور" بوده...

باران می‏بارد
باران می‏بارد و من دوست دارم زیر باران باشم و به کسانی فکر کنم که سقف بالای سرشان نیست تا زیر باران نمانند.

رقابت احساس حقارت است، من از آنکه دو انگشت بر او باشد دست می‏کشم. رقیب یک آزمایش‏گر حقیر است. بگذار آنچه از دست رفتنیست از دست برود.
من مثل کوه‏نوردی هستم که یک‏بار به قله‏ای بالای هشت هزار متر صعود کرده باشد، دیگر صعود به قله‏های کوتاه‏تر برایم شوقی ندارد. وقتی یک بار از صمیم قلب عاشق شده باشی دیگر هرگز هیچ آدم جدیدی نمی‏تواند آن احساس بزرگ را برایت زنده کند، نمی‏تواند آن خاطره را تداعی کند. پ.ن: شعر از "نادر ابراهیمی"

یادمان باشد به دل کوزه‏ی آب که بدان سنگ شکست، بستی از روی محبت بزنیم. تا اگر آب در این سینه‏ی پاکش ریزند، آبرویش نرود...
سوگند که آرزو داشتم اوّلین و آخرین عشقم باشد امّا افسوس که وسوسه‏ی معشوقه‏ها قوی بود و قلب عاشق مشتاق.

فقط دعا کن کسی لای کتاب‏های کهنه را نگشاید، من از حدیث دیو و دوری تو می‏ترسم...
"سید علی صالحی"

یکی بود، یکی نبود. وقتی این‏یکی بود اون‏یکی نبود. وقتی اون‏یکی بود این‏یکی نبود.
مهم نیست که کی بود و کی نبود. حیف که هرگز این‏یکی با اون‏یکی نبود.

زن و مرد زندگی خوبی داشتند تا قبل از اینکه مرد تخصصش را در" زنان و زایمان" بگیرد.

یازده شب، یک کافی‏شاپ دود گرفته:
پسر: دیگه یواش‏یواش بریم، دیر شده، خونه راهم نمیدن عزیزم!
دختر: سوسول، تازه اول شبه، مگه ما مرغیم الان بریم خونه بخوابیم؟

خدایا آرامشی عطا فرما تا بپذیرم آنچه را که قادر به تغییرش نیستم و شهامتی ببخش تا تغییر دهم هرآنچه را که می‏توانم تغییر دهم.

پ.ن: بعضی وقت‏ها عجیب دوست دارم یادآوری کنم که فراموشش نکرده‏ام، حتی وقت‏هایی که در گناه و ناسپاسی غرق شده‏ام.

چه فرقی هست میان مردانی که هر شب را میان فاحشگان می‏گذرانند با خود فاحشگان؟
همه از یک در وارد می‏شوند، یکجا می‏خوابند، یک کار را می‏کنند و صبح از یک در خارج می‏شوند...

امّا یه روز میاد که من و تو، یه جایی خیلی دور از هم، شب و روز تو آغوش یه غریبه بی‏قرار هم باشیم
اون‏قدر به فکر تو هستم که چشم‏هام رو تو آغوشش بستم، فکر می‏کنم که پیش توام، تو آغوش تو هستم

بچّه‏ام مدام لگد می‏زند، مردم می‏گویند بچّه‏ای که زیاد لگد بزند پسر است و شیطان.
امّا من صدایش را هم می‏شنوم، بچّه‏ام از من مادرش را می‏خواهد...

از ترس "مات شدن" در بازی زندگی یک عمره که "پات" موندم.


پ.ن: افسوس، کدامین شخص دیگر می‏تواند خاطره‏ی صدای هایده‏ها، فرهادها، دلکش‏ها، داریوش‏ها، ابی‏ها، سیاوش‏ها، بنان‏ها و... را در دل ما تکرار می‏کند؟

این سال‏ها تمام تلاشم این بود که در زندگی روزمره‏ام فراموش بشی، امّا نمی‏دونم چه‏طوری باید از خواب‏های هر شبم پاکت کنم؟
پ.ن: کاش زندگی هم مثل قالب این وبلاگ بود تا می‏شد رنگ سرد و تلخش رو یک شبه، گرم و شیرین کرد...

و هر شروع آغاز دردناک یک پایان است، مانند خورشید که در پس هر طلوع پر نورش، غروبی خون‏بار دارد. پس مگذار نگاهت کنند تا روزی اسمت را صدا کنند.

پ.ن: عجیب این روزا با این سنجابه تو کارتون عصر یخی همزاد پنداری دارم. من هستم و همین یه بلوط تو تمام دنیا...

زندگی من مثل سیم کارت موبایلیست که پین‏کدش را فراموش کرده‏ باشم، تا پین‏کد صحیح ندهم، راه نمی‏افتد و اگر پین‏کد اشتباه بدهم، می‏سوزد و می‏میرم.

عظمت در نگاه تو است، نه در آنچه می‏بینی...

بدون شرح
سوسیالیسم: دو گاو دارید، یكی را نگه می دارید دیگری را به همسایه‏ی خود می‏دهید.
كمونیسم: دو گاو دارید، دولت هر دوی آنها را می‏گیرد تا شما و همسایه‏تان را در شیرش شریك كند.
فاشیسم: دو گاو دارید، شیر را به دولت می‏دهید دولت آن را به شما می‏فروشد.
كاپیتالیسم: دو گاو دارید، هر دوی آنها را می‏دوشید شیرها را بر زمین می‏ریزید تا قیمتها همچنان بالا بماند.
نازیسم: دو گاو دارید، دولت به سوی شما تیراندازی می كند و هر دو گاو را می‏گیرد.
آنارشیسم: دو گاو دارید، گاوها شما را می كشند و همدیگر را می‏دوشند.
سادیسم: دوگاو دارید، به هر دوی آنها تیراندازی می‏كنید و خودتان را در میان ظرف شیرها می‏اندازید.
آپارتاید: دو گاو دارید، شیر گاو سیاه را به گاو سفید می‏دهید ولی گاو سفید را نمی‏دوشید.
دولت مرفه: دو گاو دارید، آنها را می‏دوشید و بعد شیرشان را به خودشان می‏دهید تا بنوشند.
بوروكراسی: دو گاو دارید، برای تهیهء شناسنامه‏ی آنها هفده فرم را در سه نسخه پر می‏كنید ولی وقت ندارید شیر آنها را بدوشید.
سازمان ملل: دو گاو دارید، فرانسه شما را از دوشیدن آنها وتو می كند آمریكا و انگلیس گاوها را از شیر دادن به شما وتو می‏كنند نیوزلند رای ممتنع می‏دهد.
ایده آلیسم: دو گاو دارید، ازدواج می كنید همسر شما آنها را می‏دوشد.
رئالیسم: دو گاو دارید، ازدواج می‏كنید اما هنوز هم خودتان آنها را می‏دوشید.
متحجریسم: دو گاو دارید، زشت است شیر گاو ماده را بدوشید.
فمینیسم: دو گاو دارید،حق ندارید شیر گاو ماده را بدوشید.
پلورالیسم: دو گاو نر و ماده دارید، از هر كدام شیر بدوشید فرقی نمی‏كند.
لیبرالیسم: دو گاو دارید، آنها را نمی‏دوشید چون آزادیشان محدود می‏شود.
دموكراسی مطلق: دو گاو دارید، از همسایه‏ها رای می‏گیرید كه آنها را بدوشید یا نه؟
سكولاریسم: دو گاو دارید، پس به خدا نیازی نیست.


پ.ن: تذکر کپی‏رایتی، متن بالا نوشته من نیست، تنها نقل قول از نامه‏ی یکی از دوستان است.

سرنوشت "رابینسون کروزئه" عالی بود اگر خدا به جای یه مرد پشمالوی کثیف یه دختر ظریف برنزه استوائی براش می‏فرستاد.

اسمش چیزی شبیه لووای است، فارسی هیچ نمی‏فهمد، من هم عربی نمی‏دانم. هر روز می‏آید با اشاره حرف‏هایمان را به هم حالی می‏کنیم و می‏خندیم. اهل بصره است، آری عراقیست...
برف می‏آید، هوا سرد است، لووای را تا خانه‏‏ی میزبانشان در ایران می‏رسانیم، و من تمام راه به این می‏اندیشم که اگر جنگ ده سال دیرتر شروع شده بود چه کسی زودتر دیگری را می‏کشت، من یا لووای؟
پ.ن: جنگ، جنگ این قمار کثیف سیاست‏مداران...