امروز هوا خوب است، عزیزم دوست داری ببرمت یک جای خوش منظره و سبز و خرم، تا بدون استرس زندگی شهری و آزادانه، برای خودت بچری؟

عشق من با اون بازی پوکر بود، اون با اعتماد به‏نفس تمام رو دست خالی بلوف می‏زد، امّا نمی‏دونست من قبل از اینکه ورق‏ها رو بچینه دستش رو خوندم.
کاش می‏دونست برنده‏ها با دست حریفشون بازی می‏کنن.

دلایل زیادی برای شاد بودن دارم، برای احساس کردن خوشبختی‏هایی که گاه نمی‏بینمشان.
راه رفتن زیر باران بهاری خودش به تنهایی خوشبختیست، امّا وقتی می‏بینم دیگرانی را که به بودنم و به داشته‏هایم حسودی می‏کنند، دلم می‏سوزد، دلم برای خودم می‏سوزد که میان فرومایگان زندگی می‏کنم.

"هر انقلابی تا وقتی انقلابیست که پیروز نشده باشد" این حرف را یک روز چه‏‏گوارا در کوهستان‏های بولیوی به من گفت، وقتی که از او پرسیدم چرا هیچ انقلابی را تا پایان همراهی نمی‏کند.

روی دیوار نوشته بود:
" خدایا من که آدم شدم، پس چرا برنگشت! "

من و تو مثل دو تا ماهی‏قرمز زیبا، وسط سفره هفت‏سین. دنیامون اون‏قدر کوچیکه و ما به هم اون‏قدر نزدیک، که هیچ‏ ترسی از گم شدن و گم کردن نیست.
امّا من از اون روزی می‏ترسم که آدم‏ها بخوان ما رو توی رودخونه رها کنن، من و تو دو تا ماهی قرمز کوچولو وسط اون دریای بزرگ، ترس از گم شدن، ترس از گم کردنت. کاش رهایی هرگز نمی‏رسید...

امشب زود خواهم خوابید، شاید که لحظه‏ی تحویل سال، خواب تو را ببینم.

عزیز من روز قیامت مطمئن باش خدا از حق خودش میگذره اما از حق الناس نمی‏گذره، حالا هی تو برو نماز بخون!
پ.ن: الاق احمق‏ترین الاغ در بین هم‏نوعانش است. "لغت‏نامه دهخدا"

امشب می‏خواهم شهريار شبت باشم، امشب می‏خواهم جامت را لبريز باده كنم.
جامه شهرزاد بر تن كرده‏ام تا هزار و يكشب، هزار و يكبار ببوسمت و ببويمت.
امشب روح جهان, بودن توست وجود توست .صدای تو و ترانه توست.
امشب فرشته‏ها با من نجوا كرده‏اند و اسرار خويش را بر من گشوده‏اند. می‏گويند خداوند دروازه‏های بهشتش را برای ساعتی باز كرده است، شتاب كن بیا از دروازه‏های طلايی‏اش بگذريم.
بيا دستی به جام باده و دستی به زلف يار خرامان و خندان ابديت را اشاره‏گر باشيم. عزيز دلم بیا، عزيز دلم...

كدامین ابلیس
تو را
این چنین
به گفتن نه
وسوسه می كند؟
"حمید مصدق"

پ.ن: برای کسی که به خاطرم آورد خدا همين نزديکیست.

دیشب می‏خواستم میان آن همه انفجار و نور، چهره‏ات را مجسم کنم امّا نشد.
وسط اتاقم اشک می‏ریختم، دست خودم نبود، آخر بعد رفتنت من با خیالت زنده بودم.

مردم می‏میرند به همین سادگی و تو هرگز نمی‏توانی باور کنی کسی را که دوست داری یک روز از دست می‏دهی.
برای همین است که من خودخواهی می‏کنم و دوست دارم زودتر از او بمیرم.
به کسی نگوئید امّا از تنها ماندن می‏ترسم.

قسم خورده بودم که اگه بری، بی تو می‏میرم.
تو رفتی و دلم مرد.

همین است که هست
مرا ری‏رای رفته بازنهاد و
تو را ترانه خوانی
که خواب از دو دیده‏ی بامداد گرفته بود
هی دختر هفت دریای پری‏پوش
سرانجام دیدی
...
مساوی شدیم
"سید علی صالحی"

پ.ن: وقتش که بگذرد
بعضی حرف‏ها را دیگر نمی‏توان گفت،
مثل "دوستش داشتم‏" ها را...

شعار من اين است: اگر هوای آزادی را داشته باشی، حقيقت هوای خودش را خواهد داشت...
پ.ن: من بیشتر از اینکه دلم برای زنانی که کتک خوردند بسوزد، دلم برای زن‏های پلیسی که هویت‏شان را به نان شب فروختند می‏سوزد.

ورق‏های تاروت را روی میز می‏چینم، الهه‏ی خیانت در کنار فرشته‏ی مرگ می‏نشیند.
می‏ترسم، هنوز هم چشم پادشاه شمشیر به دنبال اوست...

پ.ن: لعنت به این کارت‏های رنگارنگ، دیوان حافظم کجاست؟

در وفای عشق تو مشهور خوبانم چو شمع
شب نشین کوی سربازان و رندانم چو شمع

دستشویی‏های مترو زوریخ را دوست داشتم، می‏توانستم ساعت‏ها بی‏هیچ مزاحمی بنشینم، مجله بخوانم و به آدم‏هایی که صدایشان را آن بیرون می‏شنوم فکر کنم.
می‏توانستم داستان زندگی هرکدامشان را تصور کنم.

پ.ن: نوستالوژی‏های من همین چیزهای ساده است. اشکالی دارد؟

وقتی که شانه‏هایم در زیر بار حادثه می‏شکست
یک لحظه از خیال پریشان من گذشت
بر شانه‏های تو
می‏شد که سر گذاشت

از روبرو شدن با او می‏گریزد، می‏ترسد از آن لحظه، می‏ترسد ساده‏تر از آنچه که می‏تواند ببخشدش.

در زندگی مجازیم من یک قهرمان تنیس هستم که شرکتی برای طراحی قایق‏های تفریحی دارد.
در دنیای مجازیم هر شب با دوست دختر روسی‏ام به کلوپ می‏روم و از اینکه دوست د‏ختری فشن دارم لذت می‏برم.

پ.ن: این روزها احساس می‏کنم که خود مجازیم را بیشتر از واقعیت‏هایم دوست دارم.

می‏پرسد چرا سکوت کرده‏ای؟
به چشمانم نگاه کن تا صدای فریادهایم را بشنوی...

من بودم و او بود و کاتالیزوری که ما را با هم ترکیب کند، حالا من تنها مانده‏ام و از خودم بارها می‏پرسم که چرا او نمی‏دانست نباید به کاتالیزورها پیوند داد.

دلم برای وفاداری‏های عاشقانه‏ام تنگ شده است.
رفتنش تنها پایان قصه‏ی عاشقیم نبود، رفت و نجابت‏های عاشقانه‏ام را هم با خودش برد...