پسرک فکر می‏کرد اگر دکتر یا مهندس باشد باشعور هم می‏شود، کتاب خواند و خواند تا دکترای فلسفه گرفت دکترین اجتماعی داد که پول شعور می‏آورد، پولدار شد امّا باشعور نشد. پوچ‏گرا شد و مرد.

دخترک صبح که بیدار شد تصمیم گرفت آن روز، روز دلبریش باشد. تا شب دل گرفت و دل برد. شب که شد امّا، دلبرها دلش را بردند و خوردند.

می‏خواهم پیانو‏ام را بفروشم و به‏جایش یک ساز دهنی بخرم، این‏طوری هر وقت دلم گرفت می‏توانم بروم در آن کوچه‏ی قدیمی و خاطراتش را زنده کنم.

می‏گفتی اگر می‏خواهی خوابم کنی موهایم را نوازش کن و تا ده بشمار، خوابم خواهد برد.
من هر شب امتحان می‏کردم و قبل از اینکه به ده برسم خوابم می‏برد.

می‏دانید من کی مَرد شدم؟
وقتی که در آن شب تلخ او سر روی سینه‏ام گذاشت و آسوده گریه کرد...
من یک‏دفعه مَرد شدم.

یادت می‏آید وقتی گریه می‏کردی، چشم‏هایت قرمز می‏شد. من چشمانت را می‏بوسیدم و می‏گذاشتم در آغوشم آرام بگیری.
آن روز شنیدم که چشمانت باز قرمز بود، کاش می‏دانستم پسرکی که برایت حشیش بار می‏زند هم، چشمانت را می‏بوسد؟

فقط یه لحظه با خودت صادق باش.
با اون همه بلا که سرت آورده، هنوزم دوسش داری مگه نه؟

دلم برای آرزوها می‏سوزد. یک روز پاسدار شدن آرزوی هر بچه‏ای بود، حالا...
دلم برای رنگ‏ها می‏سوزد. یک روز لباس سبز رنگ مقدس بود، امروز امّا...
دلم برای لباس‏ها می‏سوزد. یک روز پوشیدن پوتین نشانه‏‏ی دفاع بود، امروز...
دلم برای خود انسانیت می‏سوزد، چقدر ساده بازیچه‏ی انسان می‏شود.
پ.ن: خرمشهر همان استالینگراد است، تقاطع دو عقیده، برخورد دو آرمان، دو آرزو...
‎‏

پ.ن: سید مهربان، ما هنوز وفاداریم...

رنسانس مذهبی ایران سال‏هاست آغاز شده است، از همان نخستین روزهای سال 57 و حتی قبل‏تر از آن آغاز شده بود...
در سال‏های 60 و 67 به اوج رسید و می‏دانیم چگونه فروکش کرد.
خاتمی عزیز مردم را دوباره با دین آشتی داد امّا در این دو سال، صد سال پیش رفت.
پ.ن: آری واقعیت چنین است، ده سال بعد مردم در این سرزمین دیگر خدا را هم نمی‏شناسند. خدا را شکر.

وقتی آدم لگد عاطفی می‏خورد، قلبش ترک بر می‏دارد. قلب شکسته کار می‏کند، غمی نیست. با جای لگدی که می‏سوزد چه کنم؟

مالک جدید خانه‏ات پنجره‏ی اتاقت را نرده‏ی آهنی کشیده است.
یادت می‏آید، همان پنجره‏ی بزرگ که من هر شب پشتش آن‏قدر منتظر می‏ماندم تا تو خوابت ببرد.
همان پنجره‏ی شیشه‏ای که صبح‏ها زیرش آ‏‏ن‏قدر منتظر می‏ماندم تا تو بیدار شوی و پرده‏هایش را آرام کنار بزنی.
من از آن پنجره بیشتر از تو خاطره دارم، امروز که دیدم رویش را نرده کشیده‏اند بیشتر از وقتی که تنهایم گذاشتی و رفتی دلم گرفت...

می‏دونی شانس پیدا کردن عشق یک به هزار هست؟
خوشحال باش چون یک به هزار یعنی امید هست، امّا شانس پیدا کردن دوست واقعی یک به...؟
زیاد نباید امیوار باشی.
پ.ن: دوست، چه واژه‏ی بیگانه و دوری...

دلم می‏خواهد مثل کارتون‏ها یک غول آهنی داشته باشم که بگذارتم روی شانه‏اش و دو نفری با هم غروب خورشید را تماشا کنیم.

چه آتشی
آگر آب اقیانوس‏های عالم را بر آن می‏ریختند، زبانه‏هایش آرام نمی‏گرفت
خیلی پیش رفتم
مرگ و قدرت شانه به شانه‏ام می‏آمدند
امّا بازنگشتم
به بیراهه هم نرفتم
که من، نه مرد بازگشتم
استوار ماندن و با هر بادی به باد نرفتن دین من است
دینی که پیروانش بسیار کم‏اند
مردم همه زادگان روزند و پاسداران شب
"علی شریعتی" شریعتی را دوست ندارم امّا ستایشش می‏کنم، بسیاری از عقایدش را قبول ندارم امّا دوباره و چندباره می‏خوانمشان.
شریعتی حق استادی به گردنم دارد حتی اگر ندیده باشمش. کتاب‏هایش، نوشته‏های پراکنده‏اش و سخنرانی‏های آتشینش.
پ.ن: بسیاری هستند که نمی‏توانم ایدئولوژی‏ فکریشان را بپذیرم امّا احترامی بزرگ برای تلاششان در پیرایش انسان، برای تاثیرشان در پیشرفت انسان و برای امیدشان به آینده انسان قائلم، علی شریعتی هم از همین دسته انسان‏هاست

من گفتم آن بیرون هیچ‏چیز منتظر ما نیست، امّا تو فریب وسوسه‏ی نور را خورده بودی و از فلسفه‏ی رهایی می‏گفتی.
حیف شد، من می‏دانستم بعضی وقت‏ها با هم بودن در تاریکی بهتر از تنها بودن در نور است...

من و او قوانین فیزیک را نقض می‏کردیم. در آغوش ما انرژی از حالتی به حالت دیگر تبدیل نمی‏شد، تنها ایجاد میشد.

او خوابیده‏ است و من آرام می‏نگرمش، نمی‏داند چه لذتی دارد نگاه کردنش در خواب. این لحظه‏ها را می‏پرستم، آنقدر زیاد که گاه حتی نفس هم نمی‏کشم تا مبادا بیدارش کنم...

می‏گفتند شیطان بسیار زشت است، از خدا خواستم شیطان را نشانم دهد.
دیشب شیطان به خوابم آمد، بسیار زیبا بود، عاشقش شدم و به خدا خیانت کردم...

یه ضرب‏المثل چینی هست که میگه: لینگ دونگ چیانگ، یعنی عشق مثل تپه‏ایست که هر خری یک بار از آن بالا می‏رود. تا اینجای ضرب‏المثل ساده است امّا حالا اون بالا برای خرها چه اتفاقی میوفته؟ بالای تپه مثل فیلم روح کلی نور سفید خوشکل می‏ریزه پائین و خر کوچولوی قصه آروم‏آروم پروازکنان به آسمان عروج می‏کنه...
در حالی که فرشتگان با آواز زیبایی براش می‏خونند: ای خر عاشق به بهشت پروردگارت خوش آمدی که خدا بشارت داده است "یک خر عاشق به ز هزار انسان عاقل و فارغ ".

تو هم مومن نبودی...
ساده دل بودم که می‏پنداشتم، دستان نااهل تو باید مانند هر عاشق رها باشد.
تو هم از ما نبودی...

من بودم، او بود، خوشبخت در یک جزیره‏ی دور افتاد‏ه‏ی متروک.
همه چیز عالی بود، قبل از آنکه قایقی بیاید...

یادم میاد کنارم می‏نشستی
...
یادت میاد من برات پیانو می‏زدم
...
یادم میاد تو دستات رو دورم حلقه می‏کردی
...
یادت میاد من واست از عاشقی می‏خوندم
...
یادم میاد سرت رو شونه‏هام میذاشتی
...
یادت میاد اشک‏هام دونه‏دونه روی گونه‏هات می‏چکید
...
یادم میاد تو اشک‏هام رو می‏بوسیدی و می‏گفتی مرد که گریه نمی‏کنه
...
یادت نمیاد چون من همیشه سکوت ‏می‏کردم، غم نداشتن تو برای یه مرد هم خیلی سنگین بود.

هیچ‏کس هرگز باور نخواهد کرد که چشمان خمار آن دخترک آرام و خجالتی شب‏ها چطور برق می‏زند!

لعنتی حتی در خواب هم اشکم را در می‏آورد.

این نی‏نی کوچولوی خوشکل، دختر اگنسه


وقتی دوست دختر آدم بچه‏دار میشه انگار خود آدم پدر شده، فکر کن بعد از سه سال بی‏خبری، دوست دخترت از اون طرف دنیا عکس بچه‏اش رو برات بفرسته و بگه که ازدواج کرده و شوهرش بهترین مرد دنیاست.

پ.ن: فکر کن وقتی آخر ایملش نوشته اسم بچه‏اش رو به‏خاطر من سولار گذاشته چه حالی شدم...

سوگند خوردم که همه‏ی دارایی‏هایم را با او شریک باشم. قبول، امّا نباید از من می‏خواست که تنهایی‏های گاه‏به‏گاهم را با او قسمت کنم.
زیادتر از آنچه فکرش را کند دوستش داشتم امّا تنهایی‏ام را با هیچ‏کس حتی او تقسیم نخواهم کرد.

دقت کردی اون‏قدر نقاب به چهره داشتی که حالا حتی خودت یادت نمیاد واقعا کی بودی؟