خوش قیافه و خوش تیپ.
اسم هر دو نفرشان هم علی است، شیعه و فلسطینی هستند.
سایه‏ی ایران و ایرانی را هم با تیر می‏زنند. اصلا ایرانی که می‏بینند راهشان را با اخم کج می‏کنند.
روز فارغ التحصیلی از سفارت ایران هم آمده‏اند. خبر می‏رسد از طرف ایران بورسیه هستند.

همه چیز با تبلیغات گسترده‏ی شبکه‏ی آرتی‏ال آغاز شد، سال 2004.
سفر به ایران، سرزمین هزار و یک شب! فیلم با صحنه‏ی تعقیب و گریز خبرنگار و فیلم بردار شبکه اتریش از دست پلیس بهشت زهرا شروع می‏شود، به نظر برای فیلم برداری از قبرستان تهران اجازه‏ی مخصوصی لازم بوده است. صحنه‏هایی از تشیع جنازه‏ها و گریه‏ی زن‏ها و بازماندگان و حضور پر رنگ مردم، خبرنگار با تحسین از گرم بودن کانون خانواده و ارزش پدر و مادر و پر رنگ بودن احساسات مردم در ایران می‏گوید، مقایسه‏ی ساده‏ای می‏کند با خودش که از مرگ مادرش تا سال‏ها خبر نداشته است. قسمت سوم مستند با خیابان‏های شمال شهر، ماشین‏های چند صد هزار دلاری، پاساژهای بزرگ و برج‏های بلند آغاز می‏شود و با مصاحبه با همسر خارجی دوم یک کارگردان مشهور سینمای ایران پایان می‏گیرد. این زن که آلمانی است شاهنامه را با لهجه‏ی زیبایی می‏خواند، مینیاتور کار می‏کند و بربط می‏نوازد. عاشق هنر ایرانی است و تمام مدت از ایران و مردم ایران تعریف می‏کند. اما همسر اول که ایرانی است مردان ایرانی را خوک توصیف می‏کند و می‏گوید که در ایران رسم است پدران دخترانشان را به هر مردی که قیمت بالاتری پیشنهاد بدهد، ب‏فروشند و خود او تا شب ازدواج شوهرش را ندیده بوده است. پلان بعدی اصفهان است، سی و سه پل و البته نقش جهان. گروه فیلم برداری می‏خواهد از روی بام نقش جهان فیلم برداری کند اما درب بام قفل است، کارگر نگهبان ساختمان قفل را با میله‏ی آهنی و کلنگ خرد می‏کند، جالب است که خبرنگار ملتمسانه می‏خواهد جلوی کارگر جو گیر را بگیرد، او می‏گوید که این کار به درب چوبی قدیمی نقش جهان آسیب می‏زند. چند جای دیگر هم رفتند که درست یادم نیست، تنها چیزهایی که یادم هست دعوای رانندگان تاکسی در کاشان بر سر بردن مسافر است و صحنه‏ی پایانی فیلم، داروخانه‏ای در قم، به قول خبرنگار پایتخت مذهبی ایران. خبرنگار تقاضای کا.ند.وم می‏کند و فروشنده‏ی داروخانه قفسه‏ی بزرگی از انواع آن را نشان می‏دهد، خبرنگار در کنار این قفسه می‏ایستد و با لبخند می‏گوید: این داروخانه‏ در کشوری است که روابط جنسی تنها پشت دیوارهای بلند و درهای قفل شده انجام می‏شود.

سیگار را با بی‏تفاوتی در می‏آورد و روشن می‏کند، به زور شاید شانزده سال داشته باشد. سرش را تکیه می‏دهد به شیشه‏ی نیمه باز تاکسی و دود سیگار را بیرون می‏دهد. خودم را جم و جور می‏کنم آن‏طرف‏تر، امّا قوانین مورفی را که می‏دانید. همه‏ی دود می‏دود به طرف آن کسی که سیگاری نیست. راننده جوان سی وچند ساله‏ای است که رگه‏هایی از داش مشتی‏های فیلم‏های فردین را همراه دارد، اعتراض می‏کند، خانم اگر می‏خواید سیگار بکشید یا پیاده شوید یا بیایید صندلی جلو تا دود مزاحم بقیه نشود.
درست نمی‏فهمم که صندلی جلو در عدم تاثیر دود بر مسافران چه تاثیری دارد. دخترک وارفته و کش‏دار جوابش را می‏دهد: به بقیه چه ربطی دارد. سرشان را بدهند آن طرف! تا دود نخورند.
راننده دخترک را پیاده می‏کند، آخر شب، درست وسط بزرگراه. وقتی دوباره راه می‏افتد همچنان صدای دختر که زمین و زمان را به فحش بسته است به گوش می‏رسد.
راننده خودش سیگاری می‏گیراند و تعریف می‏کند که سال‏ها قبل به قول خودش با آس‏ترین دختر فراری شهر دوست بوده، دختری که وقت سیگار کشیدن سرش را پائین می‏برده تا کسی در بیرون ماشین سیگار کشیدنش را نبیند.
آخرش هم نتیجه می‏گیرد که دخترهای این دوره و زمان بی‏حیا شده‏اند.
همه‏ی این ماجراها در ده دقیقه رخ می‏دهد، ششصد ثانیه. حالا فکرش را بکنید:
1. چرا باید یک جوان برای تسکین دردهای درونی‏اش سیگار بکشد؟
2. چرا در این کشور یک جوان زیر هجده سال به این سادگی می‏تواند سیگار بخرد؟
3. چطور آنقدر خودخواه هستیم که فقط خودمان را می‏بینیم و نه هیچکس دیگر؟
4. تاکسی وسیله‏ی حمل و نقل عمومی است، راننده تاکسی‏ها هم اکثرا فکر می‏کنند مسافرانشان ( مخصوصا زن‏ها ) عمومی هستند!
5. چطور یک انسان ( مرد و راننده تاکسی ) اینقدر بی مسئولیت است که مسافرش را ( یک دختر جوان ) شب وسط بزرگراه پیاده می‏کند؟
6. دخترک فحش‏هایی نثار راننده تاکسی می‏کند که من پسر از خجالت سرخ می‏شوم!
7. راننده‏ی معترض خودش سیگار روشن می‏کند! انگار سیگار فقط برای زن‏ها بد است و دود سیگارها با هم فرق می‏کند. انگار نه انگار اینجا تاکسی است.
8. دوست بودن با دختر فراری‏ها برای تعدادی از مردان مملکت ما افتخار است!
9. اگر فاحشه باشی امّا پنهانی سیگار بکشی، زن با حیایی هستی!
10. همه‏ی این اتفاقات افتاد، من و دو مسافر دیگر تاکسی اعتراض که نکردیم هیچ، حتی گاهی با تکان دادن سر همراه هم شدیم.

خدا مرا زده است، من و خدا رفیق بودیم، شیطان رفت در پوست من، نمی‏دانم چه شد که فکر کردم می‏شود خدا را پیچاند.
زورش بیشتر بود، مرا زد.
حالا هر دو پشیمان شده‏ایم، منتظریم کسی پیدا شود میانجی‏گری کند و دو دوست قدیمی را آشتی دهد.

باید اعتراف کرد که اسلام دارای کامل‏ترین قوانین جزایی و حقوقی است.
قوانینی که در اوج سادگی اکثرا ناعادلانه، نژادپرستانه، غیرعقلانی و خشونت بار هستند.

تاریک که باشد، هیچ خاطره‏ای نمی‏ماند جز عطر تن و طعم لب‏ها.
وقتی که عطر تنش و طعم لبانش مزه‏ی تلخ و گنگ سیگار می‏داد چطور باید به خاطر می‏ماند.

عجیب بود.
چشمان پسرک برق می‏زد امّا دستانش گرما نداشت.

از دل دخترک آنچنان آتشی زبانه می‏کشید که هر رهگذری را به وسوسه می‏انداخت سیگاری بگیراند.

درست است که هرکس مالک تن خودش است، به هیچکس هم ربطی ندارد که بپرسد چی می‏خوری؟ چه می‏پوشی یا شب‏ها با که می‏خوابی؟
امّا حق بدهید نگران باشم که ایران از دست تعدادی خشک مغز مذهبی رادیکال برسد به دست تعدادی بیمار جنسی معتادِ الکلی.


پ.ن: مطرود.نت آینه‏ی مطرود.کام.

خدا را نقاشی می‏کنم،
پسر کوچکی خواهم کشید که از درخت پائین افتاده است.
پسری با زانوی خون‏آلود خواهم کشید که بینی‏اش را آرام آرام بالا می‏کشد و به لانه‏ی پرنده بر بالای درخت خیره مانده است.
خدا را خواهم کشید، خدا را به شکل مادری با حوصله که نگران فرزندش است، خواهم کشید.

دخترها رازدارترین موجوداتی هستند که خدا آفریده، اگر بخواهیم رازداری یک زن را تشبیه کنیم، آبکش اسرار کاملا مناسب است.

شب‏هایی که خدا خواب تنهایی‏اش را می‏بیند، آسمان گریه می‏کند. آخر عظمت تنهایی خدا را فقط آسمان می‏فهمد.

دیشب خدا خواب مرا دیده بود، من خواب بنده‏ی او را می‏دیدم.

زندگی درست مثل بازی شطرنج است،
با این تفاوت که در شطرنج برعکس زندگی هرگز ملکه ( وزیر ) به پادشاه خیانت نمی‏کند.


پ.ن: مطرود.نت برای کسانی که نمی‏توانند مطرود.کام را ببینند.

و سخت‏ترین لحظه‏ی زندگی‏ام ‏رسید.
خواب او را دیدم و وقتی از خواب پریدم در آغوش دیگری بودم.


پ.ن: مطرود.نت برای کسانی که نمی‏توانند مطرود.کام را ببینند.

دخترک مرد قصّه‏ی ما را دوست نداشت، دخترک عاشق دختر دیگری شده بود.

شهرزاد قصه‏گو آنچنان محو گفتن قصه‏اش بود که نگاه نیازمند پادشاه را ندید.
و سلطان آنچنان محو شهرزاد که هرگز التماس پنهان در قصه‏ها را نشنید.

نگاهشان که به هم گره می‏خورد، تمام نجابت پنهان این سال‏ها به لحظه‏ای نمی‏ماند.
این داستان پسری است که چشمانش تا پایان قصّه باکره مانده بود.
پ.ن: و این 999 نوشته بود، هنوز تا 1001 قصه‏ی شهرزاد قصه‏گو دو شب مانده است.

وقتی دختر کبریت فروش آخرین کبریت را روشن کرد،
شیطان عاشق شد.
به دخترک سجده کرد و بخشیده شد.

پ.ن: 9 سال گذشت و ما هرگز فراموش نمی‏کنیم: داره از ابر سیاه خون می‏چکه.

اولین بار کی فهمید که پسرک عاشق شده است؟
درست مطمئن نبود امّا یادش می‏آمد همان وقت‏ها بود که پسر نگاهش را از او می‏دزدید.

امان از دست این بی‏بی پیک، در فال ما همیشه درست می‏آمد و می‏نشست کنار تک دل.
همه‏ی حواسمان رفت پی این همنشینی، از سرباز خشت غافل شدیم.

هوا که تاریک می‏شود، تنم را می‏سپارم به دست نسیم، می‏گذارم باد به یاد آن وقت‏ها بدود میان موهایم.
این روزها درست مثل قدیم‏ترها باد هر شب بوی تو را برایم هدیه می‏آورد. بوی تو را و عطر مردانه‏ای که گاه به گاه تغییر می‏کند.