دوست‏پسر داشتن (به معنای داشتن یک مرد و نه دوست شدن با او) لیاقت و شجاعت می‏خواهد و لاغیر.
دنیای پسر‏ها آنقدر کوچک و ساده است که هر معجزه‏ی بزرگ و هیجان‏انگیزی، خیلی سریع تکراری و خسته‏کننده می‏شود، پس ماندن در زندگی یک مرد هزاران بار سخت‏تر از به دست‏آوردنش است.

دوست‏دختر داشتن (به معنای دوست شدن با یک زن و نه ماندن با او) شانس می‏خواهد و لاغیر.
دنیای دخترها آنقدر بزرگ و شگفت‏انگیز است که هر ناممکنی در آن امکان‏پذیر می‏شود، حتی دوست‏شدن با پسری که هیچ‏ نکته‏ی هیجان‏انگیزی در وجودش ندارد.

انگلیسی‏ها هرچه ضرر رساندند به کنار، یک خسارت بزرگ هم به یادگار گذاشتند. سیاست تفرقه بینداز و حکومت کن را از پایه و اساس به ایرانیان آموزش دادند.
سیاستی که سال‏هاست هم در داخل ایران جواب می‏دهد و هم در خارج از ایران جواب داده است.

عشقش رو چند خریدی رفیق؟
قلبش که ارزشی نداشت، جسمش رو امّا مفت خریدم.

خوب حرف زدن یک هنر است امّا خوب بوسیدن یک معجزه است.

ضرب‏المثلی هست که می‏گوید: مرگ خوب است البته برای همسایه. پ.ن: خوب که مسابقه‏ی دویچه‏وله است، اگر جایزه‏ی اسکار بود چه می‏کردید؟

پیش.نوشت: امیر یونس تنها دوست ایرانی من در غربت بود، دانشجوی معماری دانشگاه ژنو.
امیر یونس در کلوپ مشغول رقص: جووون، عجب دختر س.ک.س.یه!
من: اینقدر بلند نگو می‏فهمه.
امیر یونس: آخه این خارجیه از کجا می‏فهمه س.ک.س.ی یعنی چی!

امیر یونس نیمه شب در حال یخ زدن پشت در خانه من.
من: اینجا چه می‏کنی این موقع؟
امیر یونس: آدلاید (دوست دختر امیر یونس) از خونه‏اش بیرونم کرد!
من: تو این سرما؟ آخه چرا؟
امیر یونس: نمی‏دونم، رفت مسواک بزنه، من داشتم کانال س.ک.س.ی نگاه می‏کردم یکدفعه ارضاء شدم وقتی آدلاید اومد دید، گفت پاشو گمشو بیرون!

من: صورتت چرا زخم شده؟
امیر یونس: دوست دختر جدیدم با آباژور زد تو صورتم.
من: مرض داره مگه، چرا زد آخه؟
امیر یونس: نمی‏دونم، رفتیم حمام، من شستمش بعد نمی‏دونم چرا پوستش به این مایع ضدعفونی کننده حساسیت نشون داد!
من: ضدعفونی کننده واسه چی؟
امیر یونس: من که هنوز درست نمی‏شناسمش، از کجا معلوم دختره خیابونی نباشه؟

داخل دانشگاه در حال جدا کردن امیر یونس از دختر هم‏کلاسی: امیر یونس چرا اینجوری می‏کنی چرا زیانگ بیچاره رو هل میدی؟
امیر یونس: این دختره‏ی چینی می‏خواد هممون رو مریض کنه!
من: مریض؟
امیر یونس: آره مگر خبر نداری، میگن چین سارس اومده!

امیر یونس داخل مترو در حال تنه زدن به یک پسر سیاه‏پوست: گمشو اونور آفریقایی!
من: امیر یونس این چه حرفیه؟ می‏فهمه ناراحت می‏شه.
امیر یونس با یک قیافه حق به جانب: حرفی می‏زنی‏ها! من به فارسی فحشش دادم از کجا می‏فهمه آفریقا یعنی چی!

پیش.نوشت: امیر یونس تنها دوست ایرانی من در غربت بود، دانشجوی معماری دانشگاه ژنو.
امیر یونس: بابا نیول کیه؟
من: کی؟
امیر یونس: همین پیرمرده که عید به عید میاد در خونه آدلاید اینا (آدلاید دوست دختر جناب امیر یونس بود).

دکتر به دخترک‏ یک ماه استراحت کامل داده است.
حالا پسر قصه‏ی ما شب‏های زیادی را روی مبل تنها صبح می‏کند. آری عزیزم، مرد شدن اصلا ساده نیست.

کاش مجسمه‏ای از حسین درخشان بر در فرندفید نصب می‏گردید شاید درسی می‏شد برای وبلاگستان فارسی.
ببینند و عبرت بگیرند که دوستان دیروز (لایک زنندگان امروز) و چاپلوسان متملق، چگونه یک روز او را ابولبلاگر (پدر وبلاگ‏نویسی) می‏خواندند و امروز برای گرفتار شدنش جشن گرفته‏اند. پ.ن: هر کسی کاو دور ماند از اصل خویش باز جوید روزگار وصل خویش.

مهمترین دلیل علاقه‏ی جوانان ایرانی به خود ار.ضا.یی، شاید عدم موفقیت ایرانیان در کارهای گروهی است.

چرا نابغه‏ها، احمق هستند یا چرا احمق‏ها همیشه نابغه می‏شوند؟

سخت است که حرفت را نفهمند، سخت‏تر این است که حرفت را اشتباهی بفهمند.
پ.ن: حالا می‏فهمم که خدا چه زجری می‏کشد وقتی این همه آدم حرفش را که نفهمیده‏اند هیچ، اشتباهی هم فهمیده‏اند.

همیشه یک جای کار می‏لنگد، قبل‏ترها مشکل‏ پدرش بود، این روزها شوهرش.

پسرک عاشق شد، قسم خورد دل به کسی نبندد. روزها به یاد دخترک شعر عاشقانه می‏نوشت و شب‏ها را تا صبح در آغوش فاح.شه‏ها سر می‏کرد.
پسرک عاشقی منطقی بود، هرگز عشق را با هوس قاطی نمی‏کرد.

لقب اهدایی یک خواننده ناشناس به وبلاگ مطرود: ضد قهرمان وبلاگستان.
پ.ن: یک مینیمال موفق در سه کلمه.

عشق مثل آب چشمه می‏مونه، وقتی روحت تشنه است نه آبجوهای طلایی رنگ اروپایی سیرابت می‏کنه و نه پپسی برنزه‏ی اصل آمریکایی.
حتی عرق بیدمشک نسترن وطنی هم دوای عطش تو نیست، فقط یک لیوان آب روح خسته‏ات رو آرامش می‏بخشه. به روانی و زلالی عشق معشوقه.

خواهرزاده‏ام با تعجب می‏گوید: اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ اِ ؟
با خنده برایش می‏خوانم: الف زیر ب، ماشین بی‏ام‏و.
چشم‏هایش را گرد می‏کند: بی‏ام‏و نه بی‏سواد، بی‏ام‏دبلیو

می‏پرسد: چندتا دوستم داری؟
می‏گویم: یکی بیشتر از تمام ستارگان آسمان.
اخم می‏کند: از عشق‏های تخیلی خوشم نمی‏آید.

قلب تو شبیه مثلث برمودا است، مردان زیادی برای کشف کردنش آمدند و هرگز از این سفر بازنگشتند.

فقر فرهنگی یعنی وبلاگ‏نویسی که تمام هنرش را به کار می‏گیرد تا همه بفهمند یک سیگاری است.
فقر شعور یعنی مخاطبی که آن مطلب را می‏خواند و به‏به و چه‏چه می‏کند.

ابتدا قرار بود انقلاب به کشورهای همسایه صادر کنیم، بعد از سی سال پیشرفت کرده‏ایم، دختر صادر می‏کنیم.

چرا ایرانی‏ها فکر می‏کنند حتی در جشن فارغ‏التحصیلی دانشگاه هم میشه باباکرم رقصید؟

شب سرد زمستان را کسی می‏فهمد که دیگر آغوش گرمی برای پنهان شدن نداشته باشد.

و خدایی که خودش هرگز عاشق نشده بود امّا بندگانش را عاشق‏پیشه خلق کرد.

یک شب برای شناختن جسم معشوقه کافی است، امّا گاهی یک عمر برای شناختن روح معشوقه کفایت نمی‏کند.

می‏گوید: می‏آیم و درست می‏شویم مثل گذشته‏ها. می‏گوید: فراموش کن، گذشته‏ها گذشته.
می‏گویم: بله، گذشته‏ها گذشته و برای همین نمی‏خواهم فراموش کنم و تو بیایی و درست بشود مثل گذشته.

اگر جامعه‏ی ایرانی قبول کند که تمدّن‏پذیر نیست، یک قدم اساسی به سوی پیشرفت برداشته‏ است.

و عاشقانی که برای معشوقه به جای شعر حافظ، آهنگ رپ می‏خوانند.

وقتی او نبود، دیگر هیچکس از من یادی نکرد، او که رفت حتی خدا مرا در آغوش نگرفت.
باور کن مرگ هم فقط به خوشبخت‏ها سر می‏زند.

آدم خوبی است، دوستم دارم، نه اشتباه گفتم، عاشق من است.
مشکلی نیست جز اینکه من عاشقش نیستم، نه اشتباه گفتم حتی دوستش هم ندارم.
این نیز بگذرد.

به یاد مارتین لوترکینگ، به افتخار ملکوم ایکس
Change, We Can Believe In به شما می‌گویم امروز که ‌ای دوستان من، درست است که ما را امروز و فردا مشکلاتی است اما من نیز رویایی دارم. من رویایی دارم که عمیقاً ریشه در رویای آمریکایی دارد.
من رویایی دارم که در آن روزی این ملت به پا می‌ایستد و زندگی را با معنای حقیقی این اصل اعتقادی‌اش آغاز می‌کند: «ما این حقیقت را بدیهی می‌شماریم که همه انسان‌ها برابر خلق شده‌اند.»
من رویایی دارم که در آن روزی بر تپه‌های گلگون جورجیا، فرزندگان بردگان پیشین، می‌توانند در کنار برده‌داران پیشین دور یک میز که میز برادری است بنشینند.
من رویایی دارم که در آن روزی ایالت می‏سی‏سی‏پی که اینک در آتش بی‌عدالتی و سرکوب شعله‌ور است به بهشت آزادی و عدالت تبدیل می‌شود.
من رویایی دارم که در آن روزی چهار فرزند من، در کشوری خواهند زیست که در آن نه برمبنای رنگ پوستشان که براساس منش و شخصیت‏شان داوری خواهند شد. من امروز رویایی دارم. من رویایی دارم که در آن روزی در آن پایین در آلاباما با آن نژادپرستان شریرش، با آن فرماندارش که واژه‌هایی چون آشتی و الغای تبعیض به سختی از زبان او شنیده می‌شود، آری آنجا در آلاباما در یک روز واقعی، پسران و دختران کوچک سیاه می‌توانند دستان کوچک همسالان سفید خود را بگیرند و آنها را همچون دستان خواهران و برادران خود بفشارند. من امروز رویایی دارم. من رویایی دارم که در آن روزی هر مغاکی بلندی می‌گیرد، هر کپه انباشته‌ای کوتاه می‌شود، زمین‌های ناهموار صاف می‌شوند، راه‌های کج راست می‌شوند، عظمت پروردگار آشکار می‌شود و همه انسان‌ها او را در کنار خود می‌یابند.
" قسمتی از سخنرانی تاریخی مارتین لوتر کینگ"

زیباترین رنگ دنیا، بازتاب رنگ نارنجی شومینه‏ در چشمان خاکستری اوست.

چه کسی باور می‏کند شب‏ها، آن چشم‏های درشت بازیگوش اینطور کودکانه خمار شود.

و زنانی که توانایی‏های شوهرشان را به رخ دوست پسرشان می‏کشند.

احمق‏ها در آرزوی رفتن به سرزمین رویاهای طلایی هستند.
عاقل‏ها منتظر فرصت مناسب در سرزمین شانس‏های طلایی هستند.

برای موفقیت در خارج از ایران حداقل باید، یک شرط از این سه شرط را دارا بود:
نخبه‏ی علمی بودن،
مولتی میلیونر بودن،
و یا یک فاح.ش.ه‏ی متفاوت بودن.
اگر هیچ‏کدام از این سه توانایی را ندارید، بهتر است فکر رفتن را از سرتان بیرون کنید و یا زودتر به وطن برگردید.