قلب دوست‏پسرش مشکل دارد، دوست ندارم غمگین ببینمش. داستان چنین خواهد شد، من خواهم مرد و قلبم را به پسرک خواهم داد.
این‏طور هر دوی ما به آرزویمان خواهیم رسید، قلب من بلاخره به او خواهد رسید و او به پسری که عاشق‏اش است خواهد رسید.

دخترک در رویاهایش منتظر شاهزاده‏ای سوار بر اسب سفید است و نمی‏داند که مدّت‏هاست همه‏ی شاهزاده‏ها را اعدام کرده‏اند.

یادش به‏خیر آن‏وقت‏هایی که ژول‏ورن می‏خواندیم و ریور راید بازی می‏کردیم و نمی‏دانستیم عشق چیست و رئیس‏جمهور کیست.

یاد بگیریم که پرچم یعنی نماد یک کشور، فرق نمی‏کند وسطش الله باشد یا شیر و خورشید. پرچم سمبل دولت و حکومت نیست، پرچم نشانه‏ی هویت ملی است.
یاد بگیریم به پرچم کشورمان بی‏توجّه به نوع حاکمان و حکومت، همیشه احترام بگذاریم.

انسان‏ها بین فرشته بودن و شیطان شدن حق انتخاب دارند.
مهم نیست که سفید باشی یا سیاه، مهم این است که خاکستری نمانی.

آقای خاتمی: وقتی‏که دل تنگه، فایده‏اش چیه آزادی؟

اتاق ایزوله همان اتاق آخر است. همان‏جا که می‏توان منتظران مرگ را به تماشا‏ نشست. در گوشه‏ای از اتاق دختری جوان زمان را گم کرده و آینده‏ی تاریکش را بر قاب خالی سقف سیمانی می‏جوید و آن سوتر پسری جوان با اشک‏ و حسرت لحظه‏های به غروب نشسته‏ی خود را بدرقه می‏کند.
دیدن آنان دل هر بیننده را مچاله می‏کند. اتاق ایزوله همان اتاق آخر است که از قامت بلند تو چیزی جز پوستی و استخوانی نمی‏ماند. نفس‏ها به شمارش می‏افتد، چهره درهم می‏رود و این تنها مادری مهربان یا همسری عاشق است که گونه‏اش را به گونه‏ی بیمار می‏فشارد و آه می‏کشد تا هفت آسمان را به لرزه وادارد. اتاق ایزوله همان اتاق آخر است، انتهای راهرو دست چپ، آخرین لحظه‏ها، آخرین نفس‏ها و آخرین دیدارها. تا به‏حال چشم ده‏ها بیمار در همین اتاق آخر به سقف خیره مانده است.
درماندگان و محکومانی که با ناآگاهی و شدت عمل از جامعه‏ طرد شده‏اند و با نفرت‏ از سوی هم‏وطنانشان تا دروازه‏های مرگ بدرقه می‏شوند. "نازنین" همان است یکی از همان هزاران بیمار، نازنین همان نازنین مادر است اما دیگر مادر آرزوئی برای او ندارد جز اینکه برود. سرفه‏اش بند نمی‏آید، چشمه‏ی اشک مادر خشکیده است و پسر با چشمانی مات به نامزد زیبایی می‏نگرد که...
اتاق ایزوله همان اتاق آخر است. پ.ن: کاش باور کنیم ایدز فقط یک بیماری است، تابستان 1384.

وقتی انسان‏های گرفتار و درمانده را می‏بینم.
وقتی خدای بزرگی هست که بی‏تفاوت آن بالا نشسته.
وقتی آدم‏هایی هستند که زندگی و عمرشان را صرف کمک به دیگران می‏کنند.
باور می‏کنم که بعضی آدم‏ها لیاقت خدایی دارند و خدا لیاقت جای بعضی از آدم‏ها بودن را ندارد.

اگر ایرانی نبودم، آرزو می‏کردم بازهم یک ایرانی باشم.
پ.ن: حذف شد.

وقتی مواردی مثل جنایت جنگی در غزه و سکوت و بی‏تفاوتی تعدادی از مدعیان همیشگی وبلاگستان را می‏بینم، شک می‏کنم.
به خودم شک می‏کنم که آیا مثلا شیرین عبادی واقعا برنده‏ی جایزه‏ی صلح شده است؟ یا وبلاگ‏نویس پرادعای ایرانی اصلا معنی نقض حقوق ‏بشر را فهمیده است؟

هم‏وطن گرامی آیا می‏دانید:
پس از ازدواج با استفاده از تخت و پتوی مشترک می‏توانید تا 70% در مصرف انرژی صرفه‏جویی کنید.
"صرفه‏جویی کم مصرف کردن نیست، درست مصرف کردن است".
پ.ن: شرکت ملی گاز با همکاری ستاد اقامه‏ی ازدواج.

استاد ما خوش قیافه است، خوش زبان است، کمی خجالتی است. ماشین ندارد و پیاده سربالایی دانشکده را تند تند بالا می‏آید.
استاد ما روحانی است، درس حوزه را در نجف خوانده ولی عاشق ادبیات آمریکای جنوبی است. تنبور می‏نوازد، انصافا هم خوب می‏نوازد.
استاد ما خوش‏تیپ است. شنبه‏ها از آنجا که یک دست لباس آخوندی بیشتر ندارد و همان یک دست هم روی بند مانده تا خشک شود با کت و شلوار سر کلاس می‏آید.
استاد ما برای خودش یک یوزارسیف تمام و کمال است، صدای دخترهای کلاس‏مان وقت درس جواب دادن به لرزه می‏افتد. با حوصله است، تا هروقت بخواهی و هرچندبار درس را برایت تکرار می‏کند. لهجه‏ی شیرینی دارد و لبخندی شیرین‏تر.
عکس زنش را همیشه در جیب عبایش می‏گذارد، درست روی قلبش، این را دخترهای کلاس کشف کردند. همسرش اهل لبنان است، خودش چیزی نگفت امّا همه‏ی بچه‏ها با دیدن عکس به این نتیجه رسیدیم که زنش حتما ملکه‏ی زیبایی لبنان بوده است.
بچه‏ها دوستش دارند، او هم دانشجوها را دوست دارد. منطقی است و تعصّب بی‏جا ندارد. حرفت را تا آخر گوش می‏کند و حتی شاید در آخر بگوید حق با شماست.
روی پیشانی‏اش جای یک شکستگی کوچک است، درست مثل هری ‏پاتر، ما فکر کردیم روزی که برای اولین بار زنش را دیده با سر رفته توی دیوار. امّا خودش گفت که این یادگاری از عضویت در حزب‏الله است. لاغر است، این دوّمین آخوندی است که می‏بینم به نیمه‏ی عمر رسیده و شکم ندارد، درست مثل امام جماعت تنها مسجد محل‏مان که آنقدر طرفدار داشت، وقت نماز برای پانزده دقیقه بچّه متال‏ها با رپ‏ها آشتی می‏کردند و مسجد پر می‏شد از آدم‏های جورواجور، هرکس تابلوی مسجد را نمی‏دید، فکر می‏کرد تالار مد و فشن است.
سرتان را درد نیاورم، این استاد ما آنقدر خوب است که آدم گاهی فکر می‏کند فرشته‏ای از آسمان راهش را گم کرده و درست افتاده وسط دانشکده‏ی ما.
از وقتی با او آشنا شده‏ایم همه‏ی دانشجوها دچار تناقض و یاس فلسفی شده‏اند. او یک مثال نقض است، وجود او برای ما جوان‏های نسل سوّم یعنی آخوند خوب هم هست.

وای به حال جامعه‏ای که دانشجوی حقوقش در مورد پرونده‏ای که به حق حیات یک انسان مربوط می‏شود، بگوید:
حق‏اش است، باید اعدام شود.

وقتی او را دست در دست پسر جدیدی دیدم، دلم شکست. امّا وقتی پسرک را دقایقی بعد دست در دست دختری دیگر دیدم، کمرم شکست.

پسر در حال ورق زدن کتاب لابیرنت استاد بورخس است، دخترک در حالی که آخرین اثر فهیمه‏ی رحیمی را در دست دارد به پسر لبخند می‏زند.
فردا صبح پسرک را مرده پیدا کردند، بیچاره نتوانسته بود این ننگ را تاب بیاورد.

بعد از این همه سال بی‏خبری برگشته، زل زده به چشمانم و می‏گوید: دیدی با آن‏همه ادعا، بازی را چه ساده باختی، یاد مرا تو را فراموش.

اینجا وبلاگستان خاموش است.
در همین نزدیکی، مردمی به سوی مرگ می‏روند.

تهاجم فرهنگی یعنی مردی که نمی‏داند همسرش امشب کجاست امّا می‏داند بریتنی اسپیرز با دوست‏پسر جدیدش کجا قرار می‏گذارد.

چرا بعضی از خانم‏ها که ساعت‏ها وقتشان را جلوی آینه صرف هنر میک‏آپ می‏کنند فراموش‏شان می‏شود داخل آن بینی سربالا را هم کمی تمیز کنند؟

شانزدهم آذر ماه روز دانشجو است، امّا شاید بعضی‏ها ندانند یا فراموش کرده باشند که 18 ت.ی.ر ماه هم به روایتی شب دانشجو است.

در غرب وحشی اسب دزدها را اعدام می‏کردند، امروزه باید کتاب دزدها را گردن بزنند.
پ.ن: CD و DVD هم شامل حکم بالا می‏شود.

پسرک در دل غربت با یاد دختری زنده بود که در دلش یاد غریبه‏ای نقش بسته است.

تنهایم که گذاشت، قسم خوردم انتقام سختی در انتظارش باشد.
حالا برگشته است و من تمام عشق پاکم را نثارش می‏کنم. عشقی که خوب می‏فهمد، هرگز لیاقتش را نداشته است.

مسیح: اگر کسی به یک طرف صورتت سیلی زد، بگذار به طرف دیگر هم بزند.
محمّد: چشم در برابر چشم، دست در برابر دست.
پ.ن: حالا شما بگوئید مردم فلسطین پیرو کدام پیامبر هستند؟

دختر گفت: بشمار.
پسرک چشمانش را بست و شروع کرد به شمردن: یک، دو، سه، چهار...
دخترک رفت پنهان شود، آن‏طرف‏تر پسر دیگری را دید که گرگم به هوا بازی می‏کند، برّه شد و با گرگ رفت.
پسرک قصّه هنوز می‏شمارد.

این روزها فقط فا.حش.ه‏ها از صمیم قلب و بدون هیچ انتظار متقابلی، به درد دل‏های یک مرد گوش می‏کنند.