در خواب‏هایم من و تو بچه‏دار شده‏ایم، در واقعیت هنوز آشنا هم نشده‏ایم.

یکی می‏گفت: خاتمی از سر این مردم زیاد است.
بیائید منطقی باشیم، برای این مردم همین احمدی‏نژاد هم زیاد است.

تقدیر مرا خدا چنین نوشت.
شک کرده‏ام که نکند خدا هم مدرک‏اش را از آکسفورد گرفته باشد.

نامه‏ای می‏نویسم. شاید فراموش کرده است، یک دیار هرگز به ظلم نمی‏ماند.

خیانت همه را از پا می‏اندازد.
از خدا که قوی‏تر نیستیم، ببین خیانت شیطان با او چه کرده است که این‏طور بی‏خیال همه دنیا شده است.

دولت ایران اعلام کرد، این شون پن بازیگر فیلم "میلک" آن شون پن که در نماز جمعه‏ی تهران شرکت کرد و قرار بود مسلمان بشود، نیست.

همه شبیه به هم می‏خندند امّا هیچکس مثل دیگری گریه نمی‏کند.

شاید خورشید همیشه طلوع کند امّا شب هرگز پایان نمی‏پذیرد.

اگر قرار است روزی بمیرم، چرا آن لحظه در آغوش تو نباشم؟

زندگی آرامی داشتند، پسرک اوپن‏مایند بود، دخترک اوپن‏سورس.

دخترک جادو کرد، عطر تنش را روی تنم جا ‏گذاشت.

پروردگارا، آیا وقت آن نرسیده اعتراف کنیم، حق با شیطان بوده است؟

می‏گوید بلاگ‏رولینگ با این همه ایراد، چرا گوگل‏ریدر را امتحان نمی‏کنی؟
می‏گویم با پیشرفت مشکلی ندارم امّا، تمرین وفاداری را از همین دنیای مجازی باید شروع کرد.

آنقدر به دیدن تصویر خودم در چشمان تو عادت کرده‏ام که باور نمی‏کنم دیگری در چشمانت خیره شود و مرا آنجا نبیند.

برف می‏آید، کاش یادش نرود دستان یخ کرده‏ات را میان دستانش بگیرد و آرام "ها" کند تا گرم شود.

اگر آن روز که انسان را می‏آفرید، کمی آن دور و اطراف دموکراسی بود، نظرات دیگران را هم می‏شنید و امروز تقدیر ‏چنین نبود.

اگر چشم او آینه بود، آینه‏ها هم دروغ‏گو شده‏اند.

می‏دانم فهمیدنش سخت است، امّا من آخر فهمیدم که زیبایی عشق به همین نرسیدن‏‏ است.

من ناامید نیستم، شاید تا فردا صبح استاد ترکید.
پ.ن: یک کتاب 480 صفحه‏ای و اطلاعیه استاد مبنی بر تغییر امتحان از حالت تستی به تشریحی، درست 18 ساعت قبل از امتحان.

کوچه‏های قدیمی یعنی آنقدر نزدیک که می‏توانی دستت را دراز کنی و دست دوستی را که از پنجره‏ی روبرویی به سوی تو دراز شده در دست بگیری.

فرق نمی‏کند، بی‏بی‏سی فارسی یا انگلیسی‏اش یک آژانس پخش شایعه‏ است. امّا هرگز دوست نداشتم دوستان قدیمی در چشم‏هایم زل بزنند و برای رضایت انگلیسی‏ها دروغ بگویند.

و هنوز هیچ دختر باکلاس هم‏ دانشگاهی نتوانسته در دل من، جای آن دختر لوس دوران مهدکودک را بگیرد.

قول داد تا آخر دنیا بماند، سر قول‏اش هم ماند، همان روزی که رفت برای من آخر دنیا بود.

وقتی می‏ترسد، می‏دود و خودش را در میان بازوانم پنهان می‏کند. فیدل یک سگ است امّا بهتر از او آغوش امن مرا می‏فهمد.

و زندگی فیلم‏نامه‏ایست کپی‏برداری شده از تراژدی‏ فیلم‏های هالیود، شادی مصنوعی فیلم‏های بالیود و هرگز مثل فیلم فارسی،‏‏ پایان معجزه‏آسا ندارد.

مهمان است، از داخل کتاب‏خانه‏ام کتابی بیرون می‏کشد، کتابی که به عادت همیشگی جلدش برای محافظت بیشتر در روزنامه پیچیده شده. کتاب را با اصرار امانت می‏گیرد و هفته‏ی بعد بازمی‏گرداند.
حالا یک ماه است هرجا می‏رسیم از اسلام واقعی صحبت می‏کند، اسلامی که به لطف دکتر شریعتی شناخته است.
نمی‏دانم چطور حالی‏اش کنم که کتاب جهان‏بینی اسلامی مرتضی مطهری را امانت گرفته و خوانده نه اسلام‏شناسی علی شریعتی را.

ماشین عروس ساده‏ی ساده بود، یک شاخه گل می‏تواند برای بعضی‏ها خاطرات تلخی را زنده ‏کند.

چرا خاتمی یک مرد مثل فاطمه‏ی رجبی نداشت؟
پ.ن: کی گفته در جمهوری اسلامی وزیر زن نداشته‏ایم؟ مگر کسی اعضای کابینه‏ی اصلاحات را لخت دیده بود؟

زن فمینیست روزها در جامعه:
کسی که دست روی زنش بلند ‏کند، مرد نیست، اصلا آدم نیست.
زن فمینیست‏، شب‏ها در خانه:
عزیزم اگه من را با یک مرد غریبه ببینی چه کار می‏کنی؟
مرد: هیچی عزیزم، من به تو اطمینان کامل دارم.
زن فمینیست: گمشو بی‏غیرت، معلوم نیست چی تو سرت می‏گذره که دیگه دوستم نداری.

صد سال قبل، اصل مردانگی بود و استثناء نامردی.
امروز، اصل نامردیه و مردانگی استثناء!

مرا ببوس و هیچ مپرس که جای پرسش نیست
مرا بپذیر و مپرس بوسه‏ام از پی چیست

1369 سال از عاشورا گذشت و هنوز خدا دکمه‏ی شیفت دلیت را پیدا نکرده است.

انسان حیوانی است که وقتی دلش می‏گیرد، وقتی تنها می‏ماند، وقتی نتواند دوست بدارد، می‏تواند گریه کند.

می‏گفت: زندگی‏ بدون عشق فقط با معجزه ممکن می‏شود.
یادم رفته بود که آدم‏ها به معجزه اعتقاد دارند.

وای که داره به چشمات، یک خورده حسم کم میشه.

ده روز گذشت.
خونریزی و جنایت بی‏نتیجه بود، سران عرب گرفتار بحران مشروعیت هستند، اسرائیل به شدت تحقیر شده، محمودعباس مورد اتهام خیانت است، حماس قهرمانی برنده امّا وابسته باقی ماند، مدعیان غربی حقوق‏بشر دچار خفقانی ناامید‏کننده شدند، پرونده‏ی هسته‏ای فراموش شده است...
همه‏چیز همان‏طور پیش می‏رود که باید پیش می‏رفت.
به عنوان یک انسان متاسفانه باید اعتراف کنم که این جنگ تنها یک برنده دارد: کشور من، ایران.

در عجبم از مردمانی که خود زیر شلاق ظلم می‏زیند و بر حسینی می‏گریند که آزاده بود.
"استاد شریعتی"
پ.ن: توضیح اضافه می‏خواهد؟

غزه یعنی تفاهم، یعنی برای اوّلین بار در تاریخ، رسیدن به نقطه‏ی مشترک.
و اکنون برای نخستین بار بنیادگرایان، رادیکال‏ها و دیکتاتورها با مدعیان دموکراسی، آزادی خواهان و طرفداران انسانیت مدرن به تفاهم دردآوری رسیده‏اند و یک شعار را فریاد می‏کنند:
مرگ.
مهم نیست که مرگ بر چه کسی فرو ریزد، اسرائیل یا فلسطین، مسلمان یا یهود، صهیون یا عرب، مهم این است که همه به تفاهم رسیده‏اند که انسانی باید بمیرد تا انسان دیگری حق زندگی پیدا کند.

باید انتخاب کرد، قلبت را یا غرورت را. یکی باید فدای دیگری شود، این قانونی نانوشته است.
عاشق شدن هزینه دارد، باید چیزی بخشید تا چیزی به دست آورد، باید بدست آورد آن چیزی که بخشیده می‏شود.
و وای به روزی که هیچ‏چیز برای قربانی کردن باقی نمانده باشد، یا داشته‏های یک انسان ارزش فدا شدن نداشته باشد.

درد دارد، لحظه‏هایی می‏رسد که انسان از انسان بودن دردش می‏آید.
گاهی ترجیح می‏دهی کرم خاکی باشی، حداقل کرم‏ها همدیگر را پاره‏پاره نمی‏کنند.

چرا این ملت عرب فکر می‏کنند مردهاشون همون‏طور که شب‏ها و در حرمسراها مرد هستند، در روز و بیرون حرمسرا هم مرد هستند؟