و من آن گوسفند ناپاکی هستم که شازده کوچولو می‏ترسید گل سرخ‏اش را بخورد.

انگار هر کاری می‏کنم نمی‏شود
نمی‏شود که برایت ننویسم
اصلا انگار بغضم را گره زده‏اند به تو و تا به نام نخوانم‏ات خلاصی ندارم
این همه سال، بغض‏ات را فرو خوری
کلامی به لب نرانی
کارت بشود نقش زدن
زخمه زدن
مدام و مدام خواندن
می‏شوی درست عین همین حالای من
که تا می‏آیی واژه به لب آری
همه‏اش می‏شود اشک و می‏چکد، می‏بارد بر لب‏ات قبول ندارم
قبول ندارم که بد شده باشم
گفته بودم‏ات فقط حالم خوب نیست، همین
وگرنه بد نشده‏ام
به خدا بد نشده‏ام
احساسم هنوز همان است که بود، که تو بی‏آنکه من بگویم می‏خواندی، می‏دیدی، می‏فهمیدی
می‏دانی این روزها
این همه تنهایی و سکوت
وادارم می‏کند به اندیشیدن
به خیلی چیزها
به خودم، به تو
به رابطه‏مان و به زوال دست‏هامان به این باور که می‏توان جدا بود و دوست داشت
می‏شود دور بود و عاشق ماند
تنها برای دست‏هایی که می‏شناسی
برای خود خودش
خود او که بی‏هیچ عادت و اجباری
بی‏هیچ تکرار و اکراهی
بی‏هیچ حرف و حدیثی
عاشق خود حقیقی‏اش بشوی
نه شیفته‏ی خود حقوقی‏اش
که وجود‏ش مهم باشد، نه حضور‏ش می‏شود فقط نگاه‏اش را حبس کنی پشت چشم‏هایت
نفس‏هایش را بشماری در سینه‏ات
و احساس‏اش را بفشاری میان بازوان‏ات
آن‏وقت فراموش‏ات می‏شود نبودنش
بی‏اینکه نیازت باشد هر روز به نام بخوانی‏اش و تشنه‏ی شنیدن‏اش باشی
که بگویی‏اش و بشنوی‏اش "دوستت ‏دارم را"
که تنها و تنها خیال‏اش برایت بس باشد
بی‏بودنی و بی‏حضوری که دست‏هایم می‏دانند سال‏هاست
با خیال‏ات زنده‏ام
که هنوز می‏دانم صبح، یعنی پلک گشودن‏ات
که شب‏ یعنی چشم بستن‏ات
و پلک هم که می‏بندم، باز می‏بینم‏ات
که هنوز در هوایت نفس می‏کشم
که هنوز هر شب در آغوش‏ات غرق می‏شوم
که هنوز...
که تا ابد...

این‏طرف آب و آن‏طرف آب ندارد، هرجای این دنیا دختران ایرانی هزار رنگ‏اند.

من مست آن شیب‏های زاویه‏دار می‏شوم، شاهکار است این تن عریان تو. خط‏های تیز که به حجم‏های چندبعدی ختم می‏شود.

اینکه نتوانی جسم زنی را چند بار در طول یک شب راضی کنی، ضعف نیست. امّا اگر بتوانی روح چند زن را در طول شب حداقل یک‏بار ارضاء کنی، هنر است.

آخرالزمان شده است، دخترک حتی باور نمی‏کند که می‏شود عاشق صدایش شد.

وقتی آرام خودت را جا می‏دهی میان بازوانم، دنیا آنقدر کوچک می‏شود که می‏توان خدا را با یک بوسه کشت.

در نمایش‏نامه‏ی زندگی، من بازی نمی‏کنم به بازی گرفته می‏شوم.

یادت باشد، هرچقدر ناراحتی‏ام بزرگ‏تر باشد، خنده‏هایم بلندتر است.

تشنه‏ام.
عطش این لب‏های داغ را تنها چشمه‏ای که از تن او جاری می‏کنم، پاسخ می‏دهد.

دستم را خوانده‏ای، اگر آس دلت را رو کنی، شاه زندگی‏ام جن.ده می‏شود.

چشم‏هایت آدم را تا مرز کفر می‏برد، لب‏هایت امّا معجزه‏ی ایمان است.

مدت‏هاست دلم می‏خواهد کسی باشد که بسیار برایش دل‏تنگ باشم.

و در روز والنتاین به دیگری می‏گویند که دوستش دارند.
و این زیباترین دروغی است که می‏توانند، به همدیگر هدیه ‏کنند.
باشد که ماندگار بماند.

تمام گل‏های سرخ تقدیم فاح.شگان شهر باد، تنها کسانی که عشق را با همه‏ی وجودشان می‏فهمند و هیچ انتظاری ندارند.

گفتی یاد مرا تو را فراموش، یادت فراموش شد، عشق‏ات در خاطرم ماند.

او عاشق چشم‏هایت شد، من عاشق اشک‏های روی گونه‏ات.
داستان ساده بود، سر خوردم روی گونه‏ها تا به لب‏هایت رسیدم.
زندگی‏ام رنگ باخت.

گامبی شاه، پیاده‏ها به صف می‏شوند. بازی آخر، باخت یعنی مرگ. سواران به طرف مرکز، حمله به قلب دشمن. اسب با فیل تعویض شد، دشمن را هرگز کوچک تصور نکن.
قلعه‏ی بزرگ، حالا بهتر شد شاه از معرکه گریخت است. دو پیاده زیر ضرب وزیر، ملکه‏ فرمانده‏ی سپاه من است. رخ آچمز شاه، قلعه محکم و استوار باقی می‏ماند.
پیاده به عرض آخر، پیشرفت بی‏خطر کردن ممکن نیست. فیل یک خانه به جلو، پیاده‏ی شجاع را حمایت کنید. اسب‏ها در گوشه، شاه کیش است. یک قدم تا پیروزی، وزیرش را بگیرید. وزیر به وزیر، تقابل دو قدرت برتر. شاه سقوط می‏کند، کیش و مات.
پیروزی در تقابل بزرگ.
پ.ن: به دشت نبرد دوباره نگاه کن، بازی را مرور کن. همه‏ی سوارانت بر خاک افتاده‏اند. تو مانده‏ای و نمی‏دانی پرچم پیروزی را برای که تکان دهی، پیروزی به چه ارزشی؟

اگر این انقلاب نبود، سفر به آمریکا سریع و بی‏دردسر بود و من شاید تنها یک شب تو را در یک کاباره‏ی دور افتاده مهمان می‏شدم.
باور کن یک شب در این کاباره‏ی شلوغ جای خوبی برای عاشق شدن نبود.

آدم گمان می‏کند یادش می‏رود
آدم گمان می‏کند دروغ است و می‏تواند حافظه‏اش را پیشکش‏ کند تا ببرد
آدم گمان می‏کند… وقتی می‏آید، آدم خیلی گمان‏ها می‏کند
جز اینکه باورش می‏تواند سهل‏تر باشد از انکارش
دوست داشتن را می‏گویم.
پ.ن: آدم گاهی از دوست‏داشتن خسته می‏شود. آدم است دیگر، نمی‏فهمد.

هان خدا، مرا از چه می‏هراسانی، جهنم تو در مقابل جهنم نبودن او هیچ مرا نمی‏ترساند.

شانزدهم مهرماه هزار و سیصد و هشتاد چهار، تکرار می‏شود: نفهمیدم چطور عشقت در دلم نشست آخر من رسم عاشقی نمی‏دانستم.
مرا ببخش که نمی‏دانستم چطور باید دوستت داشته باشم، آخر برای اوّلین بار عاشق می‏شدم.
مرا ببخش که نمی‏دانستم برای ابراز عشقم به تو مقدمه‏ای لازم است، فکر می‏کردم عشق همه‏اش نتیجه است.
مرا ببخش، آخر کسی به من نگفته بود که چطور باید به تو بگویم دوستت دارم، من هرچه در قلبم احساس ‏کردم با تو در میان گذاشتم امّا نمی‏دانستم که نباید در عشق پای حرف‏های دل را به میان آورد.
مرا ببخش، من نمی‏دانستم که در عشق هم می‏شود دروغ گفت. پس اگر همیشه به تو حقیقت را گفته‏ام با اینکه می‏دانستم شاید ناراحتت کند، متاسفم. مرا ببخش، من نمی‏دانستم که باید در بازی عشق بازیگر ماهری بود. کسی به من یاد نداده بود که نباید تمام ماسک‏هایی که در زندگی روزمره‏ام بر چهره می‏گذارم را برای تو آشکار کنم.
مرا ببخش، من فکر می‏کردم که تو دوست داری من واقعی را ببینی نه آن کسی که دیگران می‏بینند، پس پرده‏های درونم را کنار زدم تا تو را به خصوصی ‏ترین لایه‏های وجودم راهنمایی کنم.
مرا ببخش، که هرگز ترا نبوسیدم، آخر من به اشتباه فکر می‏کردم که عشق مقدّس‏تر از آن است که به شهوت آلوده شود. مرا ببخش، که عشقمان را حساب نمی‏کردم، آخر من نمی‏دانستم که عشق را می‏شود اندازه گرفت.
مرا ببخش که همیشه با تو بودن را دوست داشتم آخر نمی‏دانستم که عشق هم حدی دارد.
مرا ببخش که لحظه لحظه‏ی زندگیم را با تو تقسیم کرده بودم، باور کن نمی‏دانستم که از عشق هم می‏شود خسته شد.
مرا ببخش که نمی‏دانستم عشق را باید یاد گرفت، من کودکی بودم معصوم که از عشق هیچ نمی‏دانستم.
مرا ببخش که تو را عاشقانه دوست می‏داشتم، آخر من رسم عاشقی نمی‏دانستم.

Principles of lust are easy to understand
what do want to do, and do it until you can't

این نوشته از طرف یک خواننده‏ی ناشناس در پاسخ به پست "برای من بنویس، برای من بخوان" فرستاده شده، زیباست، بدون هیچ ویرایشی آورده می‏شود: قرار نيست من جای عشق تو را پر کنم يا تو عاشق من باشی‌، هيچکس در اين دنيا جای ديگری را پر نخواهد کرد.
تويی که برای خودت می‏نويسی تا من برای خودم بخوانم، تا بحال نوشته‏ای که عشقت را به چه فروخت و رفت؟
من عشق‏اش را به محبتی بی‏حد و حساب فروختم که از زانو زدن در برابر غرورش بی‏نيازم می‏کرد، به آغوش گرمی‌ که اگر چه عشق نداشت اما هرگز فراموشم نمی‏کرد. گرمی دست‏هايش را فقط وقتی‌ چشيدم که پس از سالها آمد تا خوشبخت بودنم را ببيند.
شايد هرگز از پشت آن چشم‏های خيس نديد چه غمی در دل دارم از اينکه چهره‏اش را شکسته می‏بينم‏، چهره‏ای که نخواستم به يادم بماند تا بتوانم برای هميشه چهرهٔ شيطنت‏آميز و جوانش را جايگزين آن چهرهٔ مردانهٔ لاابالی کنم.
صورتی که نوازش زن‏ها و دختران بسيار بر آن اثر گذشته بود و او نمی‏دانست چون هنوز هم عاشق بود.
اکنون پس از سالها با رويای عشقش زندگی می‌کنم و هرگز نخواهم فهميد اگر بود، برای هميشه پشيمانم که در آخرين ديدارمان، اولين درخواست بوسه‏اش را رد کردم.
اعتراف می‌کنم که هرگز جرات برای هميشه رفتن را در او نمی‏ديدم.
هرگز
عشقش را جايگزين نمی‏کنم.

همیشه رقابتی سخت بوده است میان او که جسمم را ارضاء می‏کند و کتاب، که روحم را راضی می‏کند.

معلم ادبیات همیشه می‏گفت که من هیچ‏چیز از شعر نمی‏فهمم، دلم می‏خواست وقتی برای نخستین بار تو را دیدم، شعرهایم را می‏شنید.

نمی‏خواهم خوب باشم، بهترین باشم تا او به‏خاطر از دست دادنم پشیمان شود، می‏خواهم بد باشم، پست‏ترین باشم تا او به خاطر عشق کوتاهش به من همیشه در عذاب باشد.

به تو عادت کرده بودم و فراموش کردم که عشق با عادت فرق دارد.
توبه کردم و فراموش کردم که توبه‏ی گرگ مرگ است، مرگ را پذیرفتم و این‏چنین یک شب گرگی عاشق مهتاب شد.

من برای خودم می‏نویسم، تو برای خودت بخوان.
من حرف دلم را می‏نویسم، تو حرف دلت را بخوان.
من برای عشق می‏نویسم، تو برای معشوقه‏ات بخوان.

دکارت: من می‏اندیشم، پس هستم.
مطرود: به تو می‏اندیشم، پس هستم.

رازهایی هست که به هیچکس نباید گفت، حتی خود خدا.