این نوشته از طرف یک خواننده‏ی ناشناس در پاسخ به پست "برای من بنویس، برای من بخوان" فرستاده شده، زیباست، بدون هیچ ویرایشی آورده می‏شود: قرار نيست من جای عشق تو را پر کنم يا تو عاشق من باشی‌، هيچکس در اين دنيا جای ديگری را پر نخواهد کرد.
تويی که برای خودت می‏نويسی تا من برای خودم بخوانم، تا بحال نوشته‏ای که عشقت را به چه فروخت و رفت؟
من عشق‏اش را به محبتی بی‏حد و حساب فروختم که از زانو زدن در برابر غرورش بی‏نيازم می‏کرد، به آغوش گرمی‌ که اگر چه عشق نداشت اما هرگز فراموشم نمی‏کرد. گرمی دست‏هايش را فقط وقتی‌ چشيدم که پس از سالها آمد تا خوشبخت بودنم را ببيند.
شايد هرگز از پشت آن چشم‏های خيس نديد چه غمی در دل دارم از اينکه چهره‏اش را شکسته می‏بينم‏، چهره‏ای که نخواستم به يادم بماند تا بتوانم برای هميشه چهرهٔ شيطنت‏آميز و جوانش را جايگزين آن چهرهٔ مردانهٔ لاابالی کنم.
صورتی که نوازش زن‏ها و دختران بسيار بر آن اثر گذشته بود و او نمی‏دانست چون هنوز هم عاشق بود.
اکنون پس از سالها با رويای عشقش زندگی می‌کنم و هرگز نخواهم فهميد اگر بود، برای هميشه پشيمانم که در آخرين ديدارمان، اولين درخواست بوسه‏اش را رد کردم.
اعتراف می‌کنم که هرگز جرات برای هميشه رفتن را در او نمی‏ديدم.
هرگز
عشقش را جايگزين نمی‏کنم.